ஆண்டெனா

இல்ல. டைட்டில தப்பா படிச்சுட்டு ஆண்ட்ரியான்னு நெனைச்சுட்டு வந்தவங்க எல்லாரும் அப்பிடியே க்ளோஸ் பண்ணிக்கோங்க. இது ஆண்டெனா பத்தி.

அந்த காலத்துல எல்லாம் நமக்கு தெரிஞ்ச சேனல் ஒண்ணே ஒண்ணுதான் – தூர்தர்ஷன். என்னதான் முயற்சி பண்ணாலும், வேற சேனல் தெரியாது. சம்மர் லீவு விட்டாக்கூட நமக்கு எல்லாம் வேற பொழுதுபோக்கு கெடயாது. காலைலயும் சாயங்காலமும் வெளையாட்டு. மத்த நேரமெல்லாம் டிவி. ஆனா அந்த டிவி ஒழுங்கா தெரியணும்னா அந்த ஆண்டெனா ஒழுங்கா இருக்கணும்.

Rajanna Photography-1-39

ஆண்டெனா சரியா இல்லாட்டி செத்தோம். அத வீடு உச்சில மாட்டி வச்சிருப்பாங்க. ஊருக்கு எளைச்சவன் பிள்ளையார் கோவில் ஆண்டி மாதிரி, அதுல எதாச்சும் பிரச்சனைன்னா ஒடனே மாடி மேல ஏறி அத இங்கிட்டும் அங்கிட்டும் திருப்பனும். சில நேரம் நம்ம என்னதான் திருப்பினாலும், ஒரு எழவு படமும் தெரியாது. ரொம்ப நேரம் முயற்சி பண்ண அப்பறம் புள்ளி புள்ளியா தெரியும். அது சரியா தெரியற வரை நம்மல எறங்க விடமாட்டாங்க. நல்ல வேலை எங்க வீடு அவ்ளோ பெருசு இல்ல. ஆனா சில வீடுகள் ரொம்ப பெருசா இருக்கும். அவ்ளோ பெருசா இருந்தாலும் பத்தாதுன்னு ஆண்டெனாவ கொண்டு போயி தண்ணித்தொட்டி மேல மாட்டி வச்சிருப்பாங்க. அந்த வீட்டு பசங்க எல்லாம் ரொம்ப பாவம்.

1990ல மதுர அண்ணாநகர்ல நாங்க இருந்த வீடு, LIG வீடு. LIG வீடு எப்பிடின்னா, அதுக்கு மாடிக்கு படிக்கட்டு, சுத்துச்சுவர் எல்லாம் கெடயாது. தரை தளம் மட்டும் தான். ஆனா ஏணி போட்டு ஆண்டெனாவ மாட்டிட்டு போய்ட்டாங்க. அந்த கருமம் பிடிச்ச ஆண்டெனாவ இறுக்கி கட்டாம போனதாலே, அது பொசுக்கு பொசுக்குன்னு காத்து அடிச்சா திரும்பிக்கும். மாடி மேல ஏறி அதை சரி பண்றதுதான் நம்ம தலையாய கடமை. அப்டி ஒண்ணும் முக்கியமான நிகழ்ச்சி எதுவும் இருக்காது. வயலும் வாழ்வும், சுரபி, ராமாயணம், மாதிரி எதாச்சும் மொக்க நிகழ்ச்சிதான் போடுவானுங்க.

இந்த வயலும் வாழ்வும் வரப்போ கூட டிவி ஒழுங்காதான்யா தெரியும். என்னைக்கு ஒளியும் ஒலியும் போடுறானோ அன்னைக்கு தான் தாலியறுக்கும். இருட்டு நேரத்துல மரத்துல ஏறி அதுல இருந்து மாடிக்கு தாவி, ஆண்டெனாவ தடவி தடவி மாத்திட்டு வரதுக்குள்ளே ஒலியும் ஒளியுமே முடிஞ்சுடும்.

இதுல எங்க வீட்டுல இருந்த மரம் முருங்க மரம். சின்ன வயசுல கனத்த தாங்குச்சு. கொஞ்சம் பெருசான ஒடனே, டப்பு டப்புன்னு உடைஞ்சு விழும். அத பிடிச்சுட்டு தொங்குறப்போ, அது மட்டுமா விழும். நானும் சேந்து தான் விழுவேன். பல முறை ரத்தக்காயம் பாத்துருக்கேன். வீட்ல சொன்ன அதுக்கு வேற அடி விழும்ல. அதனால மூச்.

இப்புடி எல்லாம் நான் கஷ்டப்பட்டுட்டு இருக்கும்போது தான் கேபிள் வந்துச்சு. என் நண்பர்கள் எல்லார் வீட்டுலயும் வாங்கிட்டாங்க. எங்க வீட்டுல மட்டும் முடியாது அப்டினுட்டாங்க. ஏன்னா, அது இருந்த படிப்பு கெட்டுடுமாம். அவ்வளவு நம்பிக்கை.

இவங்க குடுக்காட்டி என்ன, நம்மாலே கனெக்ஷன் குடுத்துக்கலாம்னு ப்யூஸ் போடுற வயர் எடுத்துட்டு மேல ஏறிட்டேன். ஏன்னா, அந்த பக்கத்து வீட்டுக்கு போற கேபிள் கனெக்ஷன் எல்லாம் பிரியுற ஜங்ஷன் பாக்ஸ் நம்ம வீடு மாடியில தான் இருந்துச்சு. அந்த ஜங்ஷன் பாக்ஸ்ல இருந்து டைரக்டா கனெக்ஷன் குடுத்தா படம் நல்லா தெரியும்னு ஒரு நம்பிக்க. ஜங்ஷன் பாக்ஸ் பக்கத்துல இருக்க வயர் ல ஒரு ஊசிய குத்தி, அதே மாதிரி நம்ம ஆண்டெனா வயர்ல ஒரு ஊசிய குத்தி, ரெண்டுக்கும் ப்யூஸ் வயர் வச்சி கனெக்ஷன் குடுத்துட்டேன்.

அப்டியே விட்டா கேபிள்காரன் வரப்போ கண்டுபிடிச்சுடுவானே. அதுனால ஜங்ஷன் பாக்ஸ் பக்கத்துல இருக்க ஊசி மேல ஒரு சின்ன கயறு கட்டி, அத வீட்டு ஹால் வரை இழுத்துட்டு வந்துட்டேன். கேபிள்காரன் வரான்னு தெரிஞ்சா, அந்த கயற பிடிச்சு ஒரே இழு. ஊசி கயறோட வந்துரும். இப்படியே ஒரு மூணு வருஷம் இலவசமா எல்லா சேனலும் பாத்தேன். நான் மட்டும் இல்ல.. கேபிள் குடுத்தா படிப்பு கெட்டுடும்னு சொன்ன பொன்மனசெம்மல்கள் கூட அத தான் பாத்தாங்க.

அப்புறம் நான் பத்தாப்பு படிக்கிறப்போ, வீடு மாறி இப்போ இருக்க வீட்டுக்கு வந்துட்டோம். இங்க வந்தா கேபிள் கனெக்ஷன் குடுக்க வழி இல்ல. அதுக்குள்ள நம்ம பொன்மனச்செம்மல்கள் அதுக்கு அடிமை ஆகிட்டாங்க. கரெக்டா நான் +2 வந்த ஒடனே வீட்டுக்கு கேபிள் கனெக்சன் வந்துடுச்சு.

அப்பறம் எல்லாம் நாசமா போச்சு. என் ஆண்டெனாவெ இப்போ ஒரு காட்சிப்பொருளா தான் இருக்கு. என் பிள்ளைக்கு காட்டுறதுக்காக மிச்சம் வச்சிருக்கேன்.

ஒரு காலத்துல எங்க பாத்தாலும் ஆண்டெனாவா தான் தெரியும். இப்போ எல்லாம் மொட்ட மாடில தட்ட கவுத்தி வச்சிருக்காய்ங்கே. எங்க போய் முடியுமோ! காதுல கம்பி கோத்து, தலைல தட்டு கவுத்தாத வரை சரிதான்.