மழை பெய்யும் நேரம்

இன்றும் மழை பெய்தது. நான் என் குழந்தையின் பீத்துணிகளை அலசி முடிக்கையில் வெளியே கேட்ட பேரிரைச்சல் கேட்காமல் இருக்க முடியவில்லை. மதியம் மூன்று மணி இருக்கும். துணிகள் குவிந்து கிடந்தன. இல்லை. அலசுவதோ துவைப்பதோ அசிங்கமில்லை. நான் அதை பற்றி கவலைப்பட்டு அதை செய்யாமல் இருப்பவன் அல்ல.

நான் என் குழந்தையின் துணிகளை அலசுவதை பெருமையாகவே கருதுகிறேன். என் தாயும் தந்தையும் எனக்கு செய்ததை நான் என் பிள்ளைக்கு செய்வது கடமை தானே? கடமை செய்தற்கு பெருமை எதற்கு என்று கேட்காதீர்கள். காலம் மாறிப் போச்சு. கடமையை ஒழுங்காய் செய்தாலே நாம் பெருமைப்பட்டுக் கொள்ளலாம். திருட்டை, கொள்ளையை, கொலையை செய்துவிட்டு பெருமையாய் பேசும் ஈனர்கள் உலவும் நாட்டில் கடமையின் பெருமையை பேசுவதில் தவறொன்றுமில்லை.

மழை பெய்ததென சொன்னேன் அல்லவா. அது இன்று மட்டுமல்ல. நான் துணி அலச ஆரம்பித்த நாளில் இருந்து பெய்கிறது. எனக்கு மழை பிடிக்கும். மழைக்கும் என்னை பிடிக்கும். எங்கள் இருவருக்கும் உள்ள சொந்தம் சுமார் முப்பதாண்டு காலம் எந்த ஊடலுமின்றி சீராக இருந்து வந்துள்ளது. நான் திடீரென உழைப்பதை பார்த்து வானம் விட்ட கண்ணீரே மழையோ என்ற சந்தேகம் எனக்கு வந்தது. மழை என்னை அவ்விதம் அவமானப்படுத்தாது என்று எனக்கு நானே சொல்லிக்கொண்டேன்.

காப்பி குடிக்க வேண்டும் போலிருந்தது. மழை பெய்யும் நேரம் காப்பி குடித்ததுண்டா நீங்கள்? சூடான வடிகாப்பியோடு.. இல்லை காப்பியை காப்பி என்று அழைக்கவே எனக்கு விருப்பம். குளம்பி என்பது எனக்கு பிடிக்கவில்லை. மொழியின் வரையறைக்குட்பட்டு நான் எழுதுவதில்லை. ஆக, சூடான வடிகாப்பியோடு இளஞ்சூட்டில் வேக வைத்த பச்சைப்பயரையோ தட்டாம்பயரையோ அருந்தி உண்டால் வரும் சுகத்தை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியுமா?

அத்தை மாமா ஊரில் இல்லை. மனைவி தூங்கி விட்டாள். காப்பிக்கு வழி இல்லை. துவைத்து குளித்து விட்டு வெளியே வந்தேன். துணியை வீட்டின் முதல் மாடியில் (ஆனால் கட்டிடத்தின் இரண்டாம் மாடி) காய போட்டேன். அப்போது தான் ஞாபகம் வந்தது. சட்டென மொட்டை மாடிக்கு ஓடினேன். அங்கு காய போட்டிருந்த வளர்ந்தவர்கள் அணிந்த உடைகள் எல்லாமும் மழையில் நனைந்திருந்தன. மெல்ல தலை உயர்த்தி மேலே பார்த்தேன். வானம் மேகமற்று இருந்தது. ஆனால் மழை பெய்தது. பக்கத்தில் ஒரு வானவில் தெரிந்தது.

வானவில் உண்மையில் ஒரு அதிசயம். நீங்கள் வானவில்லை ரசித்து எவ்வளவு நாட்கள் ஆகின்றன? யோசித்து பாருங்கள். சென்னையில் நான் இருந்த காலம் மொத்தமும் நான் வானவில்லை கண்டிருந்தாலும் ரசித்ததில்லை. இன்று எனக்கு பிடிக்காத துணி துவைக்கும் வேலையை செய்து விட்டு அலுப்போடு வெளியே வந்த போதும் எனக்கு அந்த ரசிக்கும் மனநிலை இருந்தது. இது இருப்பிடம் சார்ந்ததா? இல்லை என் மனநிலை சார்ந்ததா? தெரியவில்லை.

நனைந்த துணிகளை அப்படியே விட்டு விட்டு நான் கீழே வந்தேன். வரும் வழியில் முதல் மாடியில் காயப்போட்டிருந்த துணிகளை காய வைக்க காற்றாடியை ஓடச்செய்து விட்டு வந்தேன். ஏனெனில் முதல் மாடியில் மழை பெய்யாது. வெயில் அடிக்காது. வானவில் வராது. நானும் துணிகளும் மட்டுமே.

கீழே வந்து குழந்தையை போய் பார்த்தேன். முழித்துப் பார்த்தான். மெல்ல தூக்கியவுடன் சிரித்தான். பிறகு இன்னொரு பீத்துணி சேர்ந்தது நாளை துவைக்க! நாளைக்கு மழை பெய்யுமா?

கொண்டக்கடலை சமோசாவும் ஒரு கப் ரோஸ்மில்க்கும்

நெல்லை கடைவீதியில் இருட்டு கடை அல்வா கடைக்கு மிக அருகில் உள்ள இருட்டான சந்தில் எதுவுமில்லை. அதற்கு அருகில் உள்ள பள்ளிக்கூடத்தில் சிறு பிள்ளைகள் படிக்கின்றனர். சிறு பிள்ளைகள் இடைவேளையில் அல்வா வாங்கி சாப்பிடுவதில்லை. அவர்களும் மாங்காயும், பிங்கர் அப்பளமும், கடுக்காயும், இலந்தைப்பழமும், கம்மர்கட்டும், மற்றும் சிலவும் கிடைத்தாலும் அவர்கள் அல்வா வாங்குவதில்லை. நெல்லையப்பர் கோவிலுக்கு வரும் வெளியூர் பிரயாணிகள் கம்மர்கட்டையும், கடுக்காயையும் கண்டு கொள்ளாமல் அல்வா வாங்கி தின்பதிலேயே என் முழு கவனம் உள்ளது. நான் பள்ளிச்சிறார்களை கண்டு கொல்வதில்லை. ஏனெனில் என் மனம் முழுதும் சமோசாவும் ரோஸ்மில்க்குமே உள்ளது.

கொண்டக்கடலை போட்டு சமோசா செய்வது வெங்காயமும் சேர்த்து. வெங்காயம் இன்றி செய்யப்பட்ட சமோசா விலை போனாலும், அது விலை அதிகம் என கருதப்படும். வெங்காயம் விலை குறைப்பிற்கான ஒரு காரணமாயினும் அது சமோசாவின் சுவையை அதிகரிக்கிறது என்பதில் எனக்கு மாற்றுக் கருத்துக்கள் எதுவும் இருக்க வாய்ப்பு இல்லை. வெங்காயம் அற்ற கொண்டக்கடலையை மட்டும் உள்ளடக்கிய வெள்ளை சமோசா சுவைக்கும் போது சுவையற்று மாவை சவைப்பது போலும் இருப்பது இயற்கையின் திருவிளையாடல் அன்றி வேறென்ன?

ரோஸ்மில்க் குடிப்பது உடலுக்கு நல்லதா கெட்டதா என்று கேள்வி எழுப்பினால், முன் வரிசையில் நின்று நல்லதே என்று உரக்க கத்தும் கூட்டத்தில் உள்ள இருவர் ரோஸ்மில்க்கே குடித்ததில்லை. அதேபோல் கெட்டதே என்று கத்தும் கூட்டத்துள் இருக்கும் மூவர், யாரும் காணாத போது திருட்டுத்தனமாய் ரோஸ்மில்க் குடிக்கும் சுவை அறிந்தவர்களாய் இருக்கலாம். இது உண்மையில் ரோஸ்மில்க் பற்றிய ஒரு பதிவே. ஆனாலும் வெங்காயமும் கொண்டக்கடலையும் சேர்ந்த சுவை மிகுந்த சமோசா ஒரு பதிவில் அதற்கான இடத்தை எடுத்துக்கொள்கையில் அதை மறுக்கும் அதிகாரம் எனக்கு இல்லாமல் போய் விட்டது.

மின்னல் வெட்டும் ஒரு மழை இல்லாத நாளின் பகலில், போத்தீசில் மஷ்ரூம் வாங்க போன எனக்கு, இந்த சமோசாவும் ரோஸ்மில்க்கும் பரிச்சயமானது ஏதோ காரணத்தின் காரணமாகவே. சமோசா சாப்பிட்டு ரோஸ்மில்க் குடித்த இரவில் மின்னல் வெட்டி மழை பெய்யாதது யார் செய்த குற்றமோ? மின்னலுக்கும் வெங்காயம் சேர்த்த சமொசாவுக்கும் ஏதேனும் தொடர்புண்டோ? கொடும் மின்னலோடு கூடிய கொட்டும் மழை இரவில் சூடான சமோசா உண்பதில் உங்களுக்கு எவ்வளவு இன்பமுண்டோ, அந்த இன்பம் எனக்கும் உண்டு. ஆனால் மழை நாளில் உண்ணப்படும் ஒரு சமோசாவிற்க்கும் பளீரென்று வெயில் சுடும் நேரத்தில் குடிக்கப்படும் ஒரு ரோஸ்மில்க்கிற்க்கும் என்னவொரு இன்பம் இருக்கும்? சமோசா உண்ணப்படுவதும் ரோஸ்மில்க் குடிக்கப்படுவதும் அவற்றின் அழிவா இல்லை ஆக்கமா?

பதிலில்லை என்னிடம்.

ஆனால் எடுக்க எடுக்க குறையாத வெங்காயம் நிரம்பிய சமோசாவும் அதீதமாக குளிரூட்டப்பட்ட ரோஸ்மில்க்கும் என்னிடம் நிறைய உண்டு. அவைகளை நான் என் கனவிலிருந்து தானே தருவிக்கிறேன்.

ஆண்டெனா

இல்ல. டைட்டில தப்பா படிச்சுட்டு ஆண்ட்ரியான்னு நெனைச்சுட்டு வந்தவங்க எல்லாரும் அப்பிடியே க்ளோஸ் பண்ணிக்கோங்க. இது ஆண்டெனா பத்தி.

அந்த காலத்துல எல்லாம் நமக்கு தெரிஞ்ச சேனல் ஒண்ணே ஒண்ணுதான் – தூர்தர்ஷன். என்னதான் முயற்சி பண்ணாலும், வேற சேனல் தெரியாது. சம்மர் லீவு விட்டாக்கூட நமக்கு எல்லாம் வேற பொழுதுபோக்கு கெடயாது. காலைலயும் சாயங்காலமும் வெளையாட்டு. மத்த நேரமெல்லாம் டிவி. ஆனா அந்த டிவி ஒழுங்கா தெரியணும்னா அந்த ஆண்டெனா ஒழுங்கா இருக்கணும்.

Rajanna Photography-1-39

ஆண்டெனா சரியா இல்லாட்டி செத்தோம். அத வீடு உச்சில மாட்டி வச்சிருப்பாங்க. ஊருக்கு எளைச்சவன் பிள்ளையார் கோவில் ஆண்டி மாதிரி, அதுல எதாச்சும் பிரச்சனைன்னா ஒடனே மாடி மேல ஏறி அத இங்கிட்டும் அங்கிட்டும் திருப்பனும். சில நேரம் நம்ம என்னதான் திருப்பினாலும், ஒரு எழவு படமும் தெரியாது. ரொம்ப நேரம் முயற்சி பண்ண அப்பறம் புள்ளி புள்ளியா தெரியும். அது சரியா தெரியற வரை நம்மல எறங்க விடமாட்டாங்க. நல்ல வேலை எங்க வீடு அவ்ளோ பெருசு இல்ல. ஆனா சில வீடுகள் ரொம்ப பெருசா இருக்கும். அவ்ளோ பெருசா இருந்தாலும் பத்தாதுன்னு ஆண்டெனாவ கொண்டு போயி தண்ணித்தொட்டி மேல மாட்டி வச்சிருப்பாங்க. அந்த வீட்டு பசங்க எல்லாம் ரொம்ப பாவம்.

1990ல மதுர அண்ணாநகர்ல நாங்க இருந்த வீடு, LIG வீடு. LIG வீடு எப்பிடின்னா, அதுக்கு மாடிக்கு படிக்கட்டு, சுத்துச்சுவர் எல்லாம் கெடயாது. தரை தளம் மட்டும் தான். ஆனா ஏணி போட்டு ஆண்டெனாவ மாட்டிட்டு போய்ட்டாங்க. அந்த கருமம் பிடிச்ச ஆண்டெனாவ இறுக்கி கட்டாம போனதாலே, அது பொசுக்கு பொசுக்குன்னு காத்து அடிச்சா திரும்பிக்கும். மாடி மேல ஏறி அதை சரி பண்றதுதான் நம்ம தலையாய கடமை. அப்டி ஒண்ணும் முக்கியமான நிகழ்ச்சி எதுவும் இருக்காது. வயலும் வாழ்வும், சுரபி, ராமாயணம், மாதிரி எதாச்சும் மொக்க நிகழ்ச்சிதான் போடுவானுங்க.

இந்த வயலும் வாழ்வும் வரப்போ கூட டிவி ஒழுங்காதான்யா தெரியும். என்னைக்கு ஒளியும் ஒலியும் போடுறானோ அன்னைக்கு தான் தாலியறுக்கும். இருட்டு நேரத்துல மரத்துல ஏறி அதுல இருந்து மாடிக்கு தாவி, ஆண்டெனாவ தடவி தடவி மாத்திட்டு வரதுக்குள்ளே ஒலியும் ஒளியுமே முடிஞ்சுடும்.

இதுல எங்க வீட்டுல இருந்த மரம் முருங்க மரம். சின்ன வயசுல கனத்த தாங்குச்சு. கொஞ்சம் பெருசான ஒடனே, டப்பு டப்புன்னு உடைஞ்சு விழும். அத பிடிச்சுட்டு தொங்குறப்போ, அது மட்டுமா விழும். நானும் சேந்து தான் விழுவேன். பல முறை ரத்தக்காயம் பாத்துருக்கேன். வீட்ல சொன்ன அதுக்கு வேற அடி விழும்ல. அதனால மூச்.

இப்புடி எல்லாம் நான் கஷ்டப்பட்டுட்டு இருக்கும்போது தான் கேபிள் வந்துச்சு. என் நண்பர்கள் எல்லார் வீட்டுலயும் வாங்கிட்டாங்க. எங்க வீட்டுல மட்டும் முடியாது அப்டினுட்டாங்க. ஏன்னா, அது இருந்த படிப்பு கெட்டுடுமாம். அவ்வளவு நம்பிக்கை.

இவங்க குடுக்காட்டி என்ன, நம்மாலே கனெக்ஷன் குடுத்துக்கலாம்னு ப்யூஸ் போடுற வயர் எடுத்துட்டு மேல ஏறிட்டேன். ஏன்னா, அந்த பக்கத்து வீட்டுக்கு போற கேபிள் கனெக்ஷன் எல்லாம் பிரியுற ஜங்ஷன் பாக்ஸ் நம்ம வீடு மாடியில தான் இருந்துச்சு. அந்த ஜங்ஷன் பாக்ஸ்ல இருந்து டைரக்டா கனெக்ஷன் குடுத்தா படம் நல்லா தெரியும்னு ஒரு நம்பிக்க. ஜங்ஷன் பாக்ஸ் பக்கத்துல இருக்க வயர் ல ஒரு ஊசிய குத்தி, அதே மாதிரி நம்ம ஆண்டெனா வயர்ல ஒரு ஊசிய குத்தி, ரெண்டுக்கும் ப்யூஸ் வயர் வச்சி கனெக்ஷன் குடுத்துட்டேன்.

அப்டியே விட்டா கேபிள்காரன் வரப்போ கண்டுபிடிச்சுடுவானே. அதுனால ஜங்ஷன் பாக்ஸ் பக்கத்துல இருக்க ஊசி மேல ஒரு சின்ன கயறு கட்டி, அத வீட்டு ஹால் வரை இழுத்துட்டு வந்துட்டேன். கேபிள்காரன் வரான்னு தெரிஞ்சா, அந்த கயற பிடிச்சு ஒரே இழு. ஊசி கயறோட வந்துரும். இப்படியே ஒரு மூணு வருஷம் இலவசமா எல்லா சேனலும் பாத்தேன். நான் மட்டும் இல்ல.. கேபிள் குடுத்தா படிப்பு கெட்டுடும்னு சொன்ன பொன்மனசெம்மல்கள் கூட அத தான் பாத்தாங்க.

அப்புறம் நான் பத்தாப்பு படிக்கிறப்போ, வீடு மாறி இப்போ இருக்க வீட்டுக்கு வந்துட்டோம். இங்க வந்தா கேபிள் கனெக்ஷன் குடுக்க வழி இல்ல. அதுக்குள்ள நம்ம பொன்மனச்செம்மல்கள் அதுக்கு அடிமை ஆகிட்டாங்க. கரெக்டா நான் +2 வந்த ஒடனே வீட்டுக்கு கேபிள் கனெக்சன் வந்துடுச்சு.

அப்பறம் எல்லாம் நாசமா போச்சு. என் ஆண்டெனாவெ இப்போ ஒரு காட்சிப்பொருளா தான் இருக்கு. என் பிள்ளைக்கு காட்டுறதுக்காக மிச்சம் வச்சிருக்கேன்.

ஒரு காலத்துல எங்க பாத்தாலும் ஆண்டெனாவா தான் தெரியும். இப்போ எல்லாம் மொட்ட மாடில தட்ட கவுத்தி வச்சிருக்காய்ங்கே. எங்க போய் முடியுமோ! காதுல கம்பி கோத்து, தலைல தட்டு கவுத்தாத வரை சரிதான்.