பேண்டசாமியும் இருபது ரூபா மீல்சும்

வணக்கம்,

சுமார் பத்து வருஷத்துக்கு முன்னாடி நடந்த கதை இது.  அப்போ நான் காலேஜ்ல படிச்சுட்டு இருந்தேன். ரெண்டாவது வருஷம்னு ஒரு ஞாபகம்.

அப்போ நாங்க எல்லாரும் காலேஜ் முன்னாடி இருக்க ஆந்திரா மெஸ்ல தான் சாப்பிடுவோம். அருமையான சாப்பாடு. நம்ம போக முடியாட்டி வீட்டுக்கே கொண்டு வந்து தந்துருவாங்க. மீல்ஸ ஒரு கட்டு கட்டிட்டு கும்முன்னு தூங்கிடலாம்.

ஒரு இனிய காலை பொழுதுல நம்ம பசங்க ஆந்திரா மெஸ் ஒனர்கிட்ட பஞ்சாயத்து பண்ணிட்டாங்க. அதுல இருந்து எவனும் அங்க சாப்புட போறதில்ல. வீராப்பு. நானும் எவ்வளோ நாள் தான் தனியா போய் சாப்புடுறது? நானும் நண்பர்களும் சேந்து பேசி வேற சாப்பாடு ஏற்பாடு பண்ணலாம்ன்னு பிளான் போட்டோம்.

யார்கிட்ட சாப்பாடு சொல்றது. காலேஜுக்குள்ள அமர்நாத் கான்டீன் வச்சிருந்தாரு. அவரு கிட்ட சொல்லலாம்னா அக்கௌன்ட்டு ஏற்கனவே எக்குத்தப்பா எகிறி போயிருந்தது. அவருகிட்ட நாங்க தலைமறைவா சுத்திகிட்டு இருந்தோம்.

அப்போ தான் வந்தாரு பேண்டசாமி. அவரோட நிஜ பேரு என்னன்னு யாருக்குமே தெரியாது. பேண்டசாமின்னு யாரு பேரு வச்சான்னும் ஞாபகம் இல்ல. ஆனா ஏன் வச்சாங்கன்னு நல்லா ஞாபகம் இருக்கு. அத கடைசில சொல்றேன்.

மீல்ஸ் இருவது ரூபாதான்னு சௌந்தர் ஒரே மொரண்டு பிடிச்சு ஆர்டர் பண்ணிட்டான். காலைல டிபன் பதினஞ்சு ரூபா. மதியம் மீல்ஸ் இருவது ரூபா. ராத்திரி சாப்பாடு பதினஞ்சு ரூபா. மொத நாளு, மதியம் சாப்பாடு வந்துச்சு. பேண்டசாமி பட்டய கேளப்பிட்டார். முட்டை குழம்பும் பொரியலும் டாப் டக்கர். நைட்டு சாப்பாடும் அப்டியே நல்லா இருந்துச்சு. ஒரு வாரம் போச்சு. நாங்க வாரம் ரெண்டு தடவை கறி சோறு கேட்டோம். அவரும் கறிக்கு எக்ஸ்ட்ரா காசு சொன்னாரு. சரின்னாச்சு. மொத நாளு பாத்ததுதான் முட்டைய. நாங்க அதுக்கு அப்பறம் பாக்கவே இல்ல.

சௌந்தர்தான் ரொம்ப டென்ஷன் ஆகிட்டான். நாங்க எல்லாரும் சண்டை போட்ட அப்பறம், மறுபடி ஒரே ஒரு நாள் முட்டை குழம்பு வந்துச்சு, அளவு கம்மியா. அதுக்கு அப்பறம் எல்லா அயிட்டமும் அளவுல குறைய ஆரம்பிச்சது. ருசியும் இல்ல. சிக்கன் வந்தா மட்டும் கொஞ்சம் நல்லா இருக்கும்.

இதுக்கு நடுவுல, ஆந்திரா மெஸ் சாப்பாட்டுக்கு நாங்க ஏற்கனவே அடிமை ஆகியிருந்த காரணத்தால, நாக்கு நாப்பது முழத்துக்கு நீள ஆரம்பிச்சது. இந்த ஆந்திரா மெஸ் இல்லாட்டி என்ன. சென்னைல தான் ஆயிரம் ஆந்திரா மெஸ் இருக்கேன்னு வளசரவாக்கம் வரை போய் அப்போ அப்போ சாப்பிட்டுட்டு வந்தோம். ஆனாலும், வேலைக்கு ஆகல.

ஒரு மாசம் தான். பேண்டசாமி மெஸ் தேகட்டிப் போச்சு. இதுக்கு மேல என்னால முடியாதுன்னு நான் கட்டன்ரைட்டா சொல்லிட்டேன். எல்லாருக்கும் ஆசை தான் ஆந்திரா மெஸ் போகணும்னு. ஆனா அவங்க தன்மானம் அதுக்கு இடம் குடுக்கல. ரெண்டு நாள் தான். பேண்டசாமி ஒரு காரியம் பண்ணாரு. சாப்பாடு சரியா வேகாம குடுத்துட்டாரு. ஸ்டோரி ஓவர். சாப்பாட தூக்கி போட்டுட்டு எல்லாரும் ஆந்திரா மெஸ் போய்ட்டோம்.

பேண்டசாமிக்கு போன் பண்ணி இனிமே சாப்பாடு தர வேண்டாம். நாங்க வேற ஏற்பாடு பண்ணியாச்சுன்னு தகவல் சொல்லிட்டு ஆந்திரா மெஸ்ல போய் செம்ம கட்டு கட்டிட்டோம். இன்னைக்கு வரைக்கும் என்ன பஞ்சாயத்து, ஏன் ஆந்திரா மெஸ் வேண்டாம்ன்னு சொன்னாங்கேனு எனக்கு தெரியாது.

அதுக்கு அப்பறம் நான் பேண்டசாமிய பாக்கவே இல்ல. நம்ம வாழ்க்கைல எத்தனையோ பேர பாத்துருப்போம். நம்ம தாண்டி வந்தவர்கள், நம்மள தாண்டி போனவர்கள் எல்லாரையும் நம்மால ஞாபகம் வச்சுக்க முடியுரதில்லை. ஆனாலும் ஏதோ ஒரு காரணத்தால சில பேர் நம்ம மனசுல பதிஞ்சுருப்பாங்க. பேண்டசாமி அதுல ஒருத்தர். அவரு மனசுல பதிஞ்சதுக்கு காரணம் அவரோட பேரும் அவரோட இருவது ரூபா மீல்சும் தான். அவரோட பெயர்க்காரணம் சொல்லணுமில்ல. மேல படிங்க.

சின்ன பாப்பா எல்லாம் வளர்றப்போ டாய்லெட் பழக்கம் எல்லாம் கத்து குடுப்போம். அத கத்துகிட்ட சின்ன பாப்பா ஒழுங்கா ஆய் வந்தா நம்மகிட்ட வந்து சொல்லும். நம்மளும் அத பாத்ரூம்க்கு கூப்பிட்டு போய் விடுவோம். ஆனா சில நேரம், அந்த பாப்பா நம்மகிட்ட சொல்லாமலே நடு வீட்ல ஆய் பண்ணிடும். அது பண்ணது தப்புன்னு அதுக்கு தெரியும். நம்ம அத கண்டுபிடிச்சு அந்த பாப்பாவ திட்ட போறப்போ, ஒரு பார்வை பாக்கும் தெரியுமா? இந்த பேண்டசாமி எப்போவுமே அப்பிடி தான் பாப்பாரு. அதான் அவருக்கு பேண்டசாமின்னு பேரு வச்சிட்டாங்க. இன்னொரு காரணமும் விஜய் ஆனந்த் சொன்னான். அவரு சாப்பாடு குடுக்குறப்போ, மொதல்ல நல்லா இருந்துச்சு. ஆனா போக போக சாப்பாடு சரி இல்ல. சாப்பாடு அவர் செஞ்சு குடுக்குறாரா இல்ல பேண்டு குடுக்குறாராங்கற சந்தேகத்துல வந்த பேரு அது அப்பிடின்னான். எது உண்மையோ தெரியல.

Smile

ஆண்டெனா

இல்ல. டைட்டில தப்பா படிச்சுட்டு ஆண்ட்ரியான்னு நெனைச்சுட்டு வந்தவங்க எல்லாரும் அப்பிடியே க்ளோஸ் பண்ணிக்கோங்க. இது ஆண்டெனா பத்தி.

அந்த காலத்துல எல்லாம் நமக்கு தெரிஞ்ச சேனல் ஒண்ணே ஒண்ணுதான் – தூர்தர்ஷன். என்னதான் முயற்சி பண்ணாலும், வேற சேனல் தெரியாது. சம்மர் லீவு விட்டாக்கூட நமக்கு எல்லாம் வேற பொழுதுபோக்கு கெடயாது. காலைலயும் சாயங்காலமும் வெளையாட்டு. மத்த நேரமெல்லாம் டிவி. ஆனா அந்த டிவி ஒழுங்கா தெரியணும்னா அந்த ஆண்டெனா ஒழுங்கா இருக்கணும்.

Rajanna Photography-1-39

ஆண்டெனா சரியா இல்லாட்டி செத்தோம். அத வீடு உச்சில மாட்டி வச்சிருப்பாங்க. ஊருக்கு எளைச்சவன் பிள்ளையார் கோவில் ஆண்டி மாதிரி, அதுல எதாச்சும் பிரச்சனைன்னா ஒடனே மாடி மேல ஏறி அத இங்கிட்டும் அங்கிட்டும் திருப்பனும். சில நேரம் நம்ம என்னதான் திருப்பினாலும், ஒரு எழவு படமும் தெரியாது. ரொம்ப நேரம் முயற்சி பண்ண அப்பறம் புள்ளி புள்ளியா தெரியும். அது சரியா தெரியற வரை நம்மல எறங்க விடமாட்டாங்க. நல்ல வேலை எங்க வீடு அவ்ளோ பெருசு இல்ல. ஆனா சில வீடுகள் ரொம்ப பெருசா இருக்கும். அவ்ளோ பெருசா இருந்தாலும் பத்தாதுன்னு ஆண்டெனாவ கொண்டு போயி தண்ணித்தொட்டி மேல மாட்டி வச்சிருப்பாங்க. அந்த வீட்டு பசங்க எல்லாம் ரொம்ப பாவம்.

1990ல மதுர அண்ணாநகர்ல நாங்க இருந்த வீடு, LIG வீடு. LIG வீடு எப்பிடின்னா, அதுக்கு மாடிக்கு படிக்கட்டு, சுத்துச்சுவர் எல்லாம் கெடயாது. தரை தளம் மட்டும் தான். ஆனா ஏணி போட்டு ஆண்டெனாவ மாட்டிட்டு போய்ட்டாங்க. அந்த கருமம் பிடிச்ச ஆண்டெனாவ இறுக்கி கட்டாம போனதாலே, அது பொசுக்கு பொசுக்குன்னு காத்து அடிச்சா திரும்பிக்கும். மாடி மேல ஏறி அதை சரி பண்றதுதான் நம்ம தலையாய கடமை. அப்டி ஒண்ணும் முக்கியமான நிகழ்ச்சி எதுவும் இருக்காது. வயலும் வாழ்வும், சுரபி, ராமாயணம், மாதிரி எதாச்சும் மொக்க நிகழ்ச்சிதான் போடுவானுங்க.

இந்த வயலும் வாழ்வும் வரப்போ கூட டிவி ஒழுங்காதான்யா தெரியும். என்னைக்கு ஒளியும் ஒலியும் போடுறானோ அன்னைக்கு தான் தாலியறுக்கும். இருட்டு நேரத்துல மரத்துல ஏறி அதுல இருந்து மாடிக்கு தாவி, ஆண்டெனாவ தடவி தடவி மாத்திட்டு வரதுக்குள்ளே ஒலியும் ஒளியுமே முடிஞ்சுடும்.

இதுல எங்க வீட்டுல இருந்த மரம் முருங்க மரம். சின்ன வயசுல கனத்த தாங்குச்சு. கொஞ்சம் பெருசான ஒடனே, டப்பு டப்புன்னு உடைஞ்சு விழும். அத பிடிச்சுட்டு தொங்குறப்போ, அது மட்டுமா விழும். நானும் சேந்து தான் விழுவேன். பல முறை ரத்தக்காயம் பாத்துருக்கேன். வீட்ல சொன்ன அதுக்கு வேற அடி விழும்ல. அதனால மூச்.

இப்புடி எல்லாம் நான் கஷ்டப்பட்டுட்டு இருக்கும்போது தான் கேபிள் வந்துச்சு. என் நண்பர்கள் எல்லார் வீட்டுலயும் வாங்கிட்டாங்க. எங்க வீட்டுல மட்டும் முடியாது அப்டினுட்டாங்க. ஏன்னா, அது இருந்த படிப்பு கெட்டுடுமாம். அவ்வளவு நம்பிக்கை.

இவங்க குடுக்காட்டி என்ன, நம்மாலே கனெக்ஷன் குடுத்துக்கலாம்னு ப்யூஸ் போடுற வயர் எடுத்துட்டு மேல ஏறிட்டேன். ஏன்னா, அந்த பக்கத்து வீட்டுக்கு போற கேபிள் கனெக்ஷன் எல்லாம் பிரியுற ஜங்ஷன் பாக்ஸ் நம்ம வீடு மாடியில தான் இருந்துச்சு. அந்த ஜங்ஷன் பாக்ஸ்ல இருந்து டைரக்டா கனெக்ஷன் குடுத்தா படம் நல்லா தெரியும்னு ஒரு நம்பிக்க. ஜங்ஷன் பாக்ஸ் பக்கத்துல இருக்க வயர் ல ஒரு ஊசிய குத்தி, அதே மாதிரி நம்ம ஆண்டெனா வயர்ல ஒரு ஊசிய குத்தி, ரெண்டுக்கும் ப்யூஸ் வயர் வச்சி கனெக்ஷன் குடுத்துட்டேன்.

அப்டியே விட்டா கேபிள்காரன் வரப்போ கண்டுபிடிச்சுடுவானே. அதுனால ஜங்ஷன் பாக்ஸ் பக்கத்துல இருக்க ஊசி மேல ஒரு சின்ன கயறு கட்டி, அத வீட்டு ஹால் வரை இழுத்துட்டு வந்துட்டேன். கேபிள்காரன் வரான்னு தெரிஞ்சா, அந்த கயற பிடிச்சு ஒரே இழு. ஊசி கயறோட வந்துரும். இப்படியே ஒரு மூணு வருஷம் இலவசமா எல்லா சேனலும் பாத்தேன். நான் மட்டும் இல்ல.. கேபிள் குடுத்தா படிப்பு கெட்டுடும்னு சொன்ன பொன்மனசெம்மல்கள் கூட அத தான் பாத்தாங்க.

அப்புறம் நான் பத்தாப்பு படிக்கிறப்போ, வீடு மாறி இப்போ இருக்க வீட்டுக்கு வந்துட்டோம். இங்க வந்தா கேபிள் கனெக்ஷன் குடுக்க வழி இல்ல. அதுக்குள்ள நம்ம பொன்மனச்செம்மல்கள் அதுக்கு அடிமை ஆகிட்டாங்க. கரெக்டா நான் +2 வந்த ஒடனே வீட்டுக்கு கேபிள் கனெக்சன் வந்துடுச்சு.

அப்பறம் எல்லாம் நாசமா போச்சு. என் ஆண்டெனாவெ இப்போ ஒரு காட்சிப்பொருளா தான் இருக்கு. என் பிள்ளைக்கு காட்டுறதுக்காக மிச்சம் வச்சிருக்கேன்.

ஒரு காலத்துல எங்க பாத்தாலும் ஆண்டெனாவா தான் தெரியும். இப்போ எல்லாம் மொட்ட மாடில தட்ட கவுத்தி வச்சிருக்காய்ங்கே. எங்க போய் முடியுமோ! காதுல கம்பி கோத்து, தலைல தட்டு கவுத்தாத வரை சரிதான்.