மெட்ராஸ் – கேள்விகள் சில

madras-movie-poster

விமர்சனம் இல்லை. ஒரு பார்வை மட்டுமே.

சில நாட்களுக்கு முன் ‘மெட்ராஸ்’ பார்த்தேன். வழக்கமான அரசியல் படம் தான். ஆனால் பா.ரஞ்சித் அந்த அரசியலை வைத்திருக்கும் இடம் மிகவும் முக்கியமானது.

பார்க்க ஆரம்பித்த உடன் முதலில் நினைவுக்கு வந்தது பாரதிராஜாவின் ‘என் உயிர் தோழன்!’ கார்த்தியின் அம்மாவாக வரும் ரமா அதில் அறிமுகம் ஆனார். ஏ ராசாத்தி ரோசாப்பு பாடலில் தென்னவனோடு இவர்தான் நடித்திருப்பார். அதை மனதில் இருந்து நீக்கி விட்டு பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

நான் இன்ன சாதி என்று ஒருவன் சொல்ல வேண்டாம். அவனது நடை உடை பாவனைகளிலேயே அவன் சாதியை அனுமானிக்கும் சமூகம் இது. பெயரை வைத்து, இருக்கும் இடத்தை வைத்து, சொந்த ஊரை வைத்து சாதி கண்டுபிடிப்பார்கள். நம் சமூகத்தின் வேர்களில் புரையோடிப்போயிருக்கும் சாதீய வன்மம் எல்லா மனிதர்களிடமும் கொஞ்சம் மிச்சம் இருக்கவே செய்கிறது.

மெட்ராஸ் படத்தின் கதாநாயகி எனக்கு அப்படித்தான் தெரிந்தாள். அவள் அந்த பாத்திரத்துக்கு பொருத்தமானவள் அல்ல என்று கட்டியம் கூறியது என் மனது. பாக்க சேட்டு பொண்ணு மாதிரி இருக்கே.. என்பதுதான் என் மனதில் முதலில் தோன்றிய எண்ணம். இதற்கு பல்வேறு காரணிகள் இருக்கலாம். முதல் காரணி, மெட்ராஸ் பார்க்கும் முன் நான் “இத்தரஅம்மாயிலதோ” என்றோர் தெலுகு படத்தை பார்த்தேன். அதில் இதே நாயகி (கேத்ரீன் தெரேசா) ஒரு மத்திய அமைச்சரின் மகளாய் வந்து அல்லு அர்ஜூனை விழுந்து விழுந்து காதலிப்பார். ஒருவேளை அதை பார்த்து பின் உடனே மெட்ராஸ் பார்த்த காரணமோ என்னவோ அந்த கதாநாயகி வடசென்னையில் பிறந்து வளர்ந்தவள் என்ற பாத்திர படைப்பு சற்றும் ஒட்டவில்லை. இரண்டாம் காரணி, வெள்ளை தோல் பெண்கள் குறிப்பிட்ட இடத்தில் இல்லை என்பதில்லை. இப்படி யதார்த்தமாய் பதிவு செய்த ரஞ்சித்துக்கும் ஒரு வெள்ளை தோல் நாயகி தேவைப்படுகிறாளே என்ற சலிப்பாய் கூட இருக்கலாம்.  அடிப்படை மக்கள் வாழ்வியலை அழுத்தமாய் பதிவு செய்யும் இந்த படத்திலும் நாயகி வெள்ளையாய் இருக்க வேண்டும் என்ற விதி ஏன்? நாயகி கருப்பாய் இருந்தால் கார்த்தி காதலிக்க மாட்டாரா? மூன்றாம் காரணி, என்னுள் இருக்கும் சாதீய எச்சமாய் இருக்கலாம்.

வடசென்னையின் பல பகுதிகளில் அலைந்து திரிந்தவன் என்ற முறையில் ரஞ்சித்தின் பாத்திர படைப்பிலோ வாழ்வியல் உருவாக்கத்திலோ வேறு எந்த குறைகளையும் என்னால் காண இயலவில்லை. புளியந்தோப்பின் நெரிசல் மிகுந்த சாலைகளையும் வியாசர்பாடியின் குடிசை மாற்று வாரிய குடியிருப்புகளிலும் மாஞ்சா போட்ட நூல்களிலும் புகுந்து செல்லும் கதைக்களம் அது. அதனுள் இருக்கும் அரசியலை நுணுக்கமாய் விவரித்ததில் மெட்ராஸ் வெற்றி பெறுகிறது.

ஆயினும் அன்பு கொலை செய்யப்பட்ட பின் நடக்கும் தனி மனித பழிவாங்கல் வழக்கமான திரைப்படமாய் மெட்ராசை சுருக்கி விட்டது. அதுவும் கொலைகள் பல செய்து விட்டு கடைசியில் கார்த்தி குழந்தைகளுக்கு போதிப்பது போல் காட்டுவது எப்படி யதார்த்தமாகும்? வடசென்னை மட்டும் அல்ல. பல்வேறு ஊர்களில் இருக்கும் வன்முறையில் வாழ்க்கையை நடத்தும் கும்பல் எதுவும் தனிப்பட்ட ஒருவனின் மரணத்தோடு முடிந்து விடுவதில்லை. மாரிக்கு ஒரு விஜி இருந்தது போல் விஜிக்கு ஒருவன் இருப்பான். அன்புவிற்கு ஒரு மாரி இருந்தது போல் கார்த்திக்கு ஒருவன் இருப்பான். பழிவாங்குதல் அவனுக்கு நேராமல் இருக்க வேண்டுமானால் அவன் எதிரிகளை மொத்தமாய் கருவறுக்க வேண்டும்.

மாரியின் மனதை மாற்றுவதன் மூலம் அன்பின் சாவுக்கு காரணமாய் இருந்தது கண்ணன். ஆனால் கடைசி வரை கண்ணனை எதுவும் செய்ய வேண்டும் என்று காளிக்கு தோன்றவே இல்லை. கண்ணன் தானே அந்த சுவரின் அரசியலுக்கு ஆணிவேர். கண்ணனை ஏற்கனவே கொல்ல முயற்சித்தவன் காளி. கண்ணன் சும்மா இருப்பானா?? விஜியும் காளியின் எதிரிதான்.

இதே கதைக்களம் தொடர்ந்திருந்தால் காளியும் கொஞ்ச நாட்களில் இறந்திருப்பான். கொன்று போட்டிருப்பார்கள். கலையரசி அழுது கொண்டே பிள்ளையிடம் அப்பன் சாவுக்கு பழிவாங்கிட்டு தான் கண்ணாலம் கட்டுவேன்னு எந்தலையில அடிச்சு சத்தியம் செய்யுடா! என்று கேட்பது போல் படம் முடிந்திருக்கும்.

ஆனாலும் வடசென்னையின் வாழ்க்கையை, வன்முறையை, அரசியலை அழுத்தமாய் பதிவு செய்தமைக்கு என் வாழ்த்துக்கள் ரஞ்சித். அடுத்த படைப்பு இன்னும் யதார்த்தமாய் உன்னதமாய் அமைய வாழ்த்துக்கள்.

கோலி சோடா – விமர்சனம்

Goli-Soda-Movie-Stills-8

சென்ற வாரம் நான் முதலில் பார்த்த படம் – ரம்மி. ஏண்டா போனேன் என்று யோசிக்க வைத்த படம். அந்த படம் உருவாக்கிய ரணத்தை ஆற்ற மற்றொரு நல்ல படம் பார்த்தாக வேண்டும் என்ற கட்டாயத்தில் கோலி சோடா சென்றேன் நண்பன் உதயாவுடன்.

கோயம்பேடு மார்க்கெட். நான்கு யாருமற்ற சிறுவர்கள். அவர்களுக்கு அம்மா போல் ஒரு ஆச்சி. அந்த ஆச்சிக்கு ஒரு அழகிய மகள். இத்தகைய சூழ்நிலையோடு தொடங்கும் ஒரு வழக்கமான தமிழ் திரைப்படம் அந்த அழகிய பெண்ணை அந்த நான்கு இளைஞர்களில் ஒருவன் காதலித்து கைப்பிடிப்பதையே காட்டும். மாற்றி யோசித்த விஜய் மில்டனுக்கு வாழ்த்துக்கள்.

மூட்டை தூக்கி சம்பாதிக்கும் அந்த நான்கு விடலைகள் மனதில் எதிர்காலம் பற்றிய பயத்தை விதைக்கிறார் ஆச்சி. உதவியும் செய்கிறார். மார்க்கெட் வியாபாரிகள் சங்க தலைவராய் இருக்கும் நாயுடுவிடம் அழைத்துச் செல்கிறார். நாயுடுவும் கிடங்காய் போட்டு வைத்திருக்கும் தனது கடை ஒன்றை நான்கு பேருக்கு அளிக்கிறார்.

ஆச்சி மெஸ் ஆரம்பமாகிறது. ஆனால் கூடவே ஒரு சிக்கலும். நாயுடுவின் அடியாள் மயிலு ஒருநாள் அங்கு வருகிறான். வருபவன் அங்கே அமர்ந்து குடிக்கிறான். கூட்டம் சேர்க்கிறான். ஒரு பெண்ணை மானபங்கப்படுத்தி விடுகிறான். இது தெரிய வர, நான்கு பேருக்கும் மயிலுக்கும் கைகலப்பு ஏற்படுகிறது.

நான்கு பேரையும் அழைத்துக்கொண்டு ஆச்சி நாயுடுவை சந்திக்க செல்கிறார்.  அவர்களை சந்திக்கும் நாயுடு தான் வட்டிக்கு விட்டு பணம் சம்பாதிப்பதையும் அதற்கு மூலதனமே பயம் என்றும் தெரிவிக்கிறார். இந்த நான்கு பேரும் மயிலை அடித்ததால் அந்த பயம் போய்விடும் என்றும் அந்த சிறுவர்கள் மறுபடி சென்று கடையை திறக்க வேண்டும் என்றும் மயில் அங்கு வந்து அவர்களை அடிப்பான் என்று சொல்கிறார்.  சிறுவர்களில் யாரும் தப்பி ஓடாமல் இருக்க ஆச்சியை பணயமாக வீட்டில் வைத்து விட சொல்கிறார். நான்கு சிறுவர்களும் சென்று கடையை திறக்கிறார்கள். மயில் வருகிறான்.

அதன் பிறகு என்ன நடந்தது? மயில் என்ன செய்தான்? ஆச்சி எப்படி தப்பித்தார்? அந்த சிறுவர்கள் என்ன ஆனார்கள்? இதை அனைத்தையும் திரையில் காண்க. மேலே நான் சொன்னது முதல் பாதியின் பாதி மட்டுமே.

சிறப்பு:

நான்கு பேர் – பசங்க படத்தில் நடித்த அந்த நான்கு பேரும் வளர்ந்து விடலை பையன்கள் ஆகி விட்டார்கள். தேர்ந்த நடிப்பு. ஒருவரையும் குறை சொல்ல முடியாது.

goli-soda-tamil-movie-stills41384932869

ஆச்சி – அருமையான பாத்திர படைப்பு. மார்க்கட் ஆச்சிகள் என்றாலே பான்பராக் போட்டுக்கொண்டு ரவுடித்தனம் செய்யும் பெண்கள் ஆளும் தமிழ் சினிமாவில் முதல் முறையாய் கணவன் இல்லாது போனாலும் கண்ணியமாய் தொழில் செய்யும் தைரியமான பெண்ணாக இருக்கிறார் ஆச்சி. சுஜாதா சிவகுமாரின் திரைப்பயனத்தில் இது ஒரு மைல்கல்.

ATM – கண்ணாடி போட்டுக்கொண்டு அட்டு பீசு என்ற ரோலை ஏற்று நடிப்பது எத்தனை பேருக்கு சாத்தியம் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் மிகவும் லாவகமாய் அந்த பாத்திரத்தை ஏற்று நடித்துள்ளார் சீதா. பிரகாசமான எதிர்காலம் இருக்கிறது.

இமான் அண்ணாச்சி – பட்டாசு. பிரித்து மேய்கிறார். அதுவும் போலிஸ் ஸ்டேஷனில் நின்று கொண்டே வசனம் பேசும் இடத்தில் வசனமே சரியாய் கேட்கவில்லை. அவ்வளவு கைதட்டல்.

யூகிக்க முடியாத திரைக்கதை. இரண்டாம் பாதியில் சற்றே தோய்வடைந்தாலும் தடதடவென ஓடும் திரைக்கதையால் பார்வையாளர்களை கட்டி போடுகிறார். இயக்கம் மற்றும் ஒளிப்பதிவு இரண்டிலும் சிறப்பாய் செயல்பட்டிருக்கிறார் விஜய் மில்டன். விடலை பையன்கள் கதை இந்நேரம் கஸ்தூரி ராஜா இல்லை செல்வராகவன் கையிலோ கிடைத்திருந்தால் இந்நேரம் நமக்கு மிகச்சிறந்த ஒரு செக்ஸ் படம் கிடைத்திருக்கும். அனைத்தையும் காட்ட வாய்ப்பிருந்தும் அந்த நான்கு பையன்களையும் மிகவும் கண்ணியமாய் காட்டியிருக்கிறார் விஜய் மில்டன்.  கேமரா, சண்டை காட்சிகள், பாடல்கள், இசை என தொழில்நுட்ப கலைஞர்கள் அனைவரும் தங்கள் பணியை சிறப்பாய் செய்துள்ளார்கள்.

கேள்விகள்:

கருப்பாய் இருக்கும் பெண்ணை கறுப்பு பையன் தான் காதலிக்க வேண்டுமா சார்?

எங்கோ பிரிந்து செல்லும் நான்கு பேரும் தங்கள் சுயதேடலில் மீண்டு வருவதாய் காட்டியிருக்கலாம். அந்த பெண் அவர்கள் நான்கு பேரையும் தேதி செல்வதை தவிர்த்திருக்கலாம். தங்கள் அடையாளத்தை தொலைத்த வெறியில் நான்கு பேரும் மீண்டு வந்ததாய் காட்டியிருந்தால் இந்த படம் இன்னும் சிறப்பாய் இருந்திருக்கும்.

இரண்டு மூன்று பாத்திரங்கள் அப்படியே தொடுப்பில் நின்று விடுகின்றன. அந்த பாத்திரங்களை இன்னும் கொஞ்சம் மெருகேற்றியிருந்தால் நன்றாய் இருந்திருக்கும்.

இவை எல்லாம் குறைகள் அல்ல. எனக்கு உண்டான கேள்விகள் தான்.

முடிவு:

யாருமே கெட்டவன் இல்லை. சூழல் தான் அவர்களை கெட்டவர்கள் ஆக்குகிறது என்று சொல்லும் சில காட்சிகள், சூழலையும் தாண்டி நாம் நல்லவர்களாய் வாழலாம் என்று சொல்லும் பல காட்சிகள் என வாழ்க்கையின் இரு பக்கங்களையும் அழகாய் சொல்கிறது. கண்டிப்பாய் ஒரு முறை பார்க்க வேண்டிய படம். மறுமுறை செல்ல ஆர்வமிருந்தால் பார்க்கலாம்.

ரம்மி – திரை விமர்சனம்

இது வழக்கமான திரை விமர்சனமாய் இருக்காது. இந்த படத்துக்கு செல்பவர்கள் தாராளமாய் செல்லலாம். இந்த விமர்சனம் எனது கடுப்பிற்கு ஒரு வடிகால் மட்டுமே. மற்ற எவருடைய முடிவையும் மாற்றும் வல்லமை இதற்கு கிடையாது.

இந்த இயக்குனருக்கு சில கேள்விகள்:

1. இந்த படத்துக்கு ஏன் ரம்மின்னு பேரு வச்சீங்க?

2. இந்த படத்தின் ஹீரோ இனிகோ பிரபாகர் தான். ஏன் விஜய் சேதுபதி பேரு மொதல்ல வருது? செல்லிங் டாக்டிக்சா?

3. ஈரோயினுக்கு ஷூட்டிங் அப்போ சோறே போடலியா?

4. அந்த சையது கேரக்டர் பாவம். இந்த டம்மி வேலைய பாக்க முதல் பாதில அத்தாம் பெரிய பில்ட் அப் தேவையா?

5. வில்லன் பெரிய மனுஷன். அவ்ளோ பெரிய மனுஷன் வீட்டு பொண்ணு தான் விஜய் சேதுபதி லவ் பண்ற பொண்ணுன்னு சொல்லாம ஏன் மறைச்சீங்க? சஸ்பென்சா?

6. சென்றாயன்னு ஒருத்தர் மூடர் கூடம்ங்கற படத்துல நல்லா நடிச்சிருந்தாரு. அவரு கூட உங்களுக்கு ஏதாச்சும் பங்காளி சண்டையா? அவரு பொழப்ப கெடுத்துட்டீங்களே. 

7. ஹோட்டல்ல தோசை வாங்கிட்டு அது பிடிக்கலன்னா வேற தோசை போட்டு குடுப்பான். ஆனா சினிமாக்கு போயிட்டு இப்புடி ஏமாந்தா அந்த காச திருப்பி குடுக்கணும்ல.. அதுதான நியாயம்?

இன்னும் நெறைய கேள்வி இருக்கு. ஆனா எனக்கு வேலையும் நெறைய கெடக்கு.

விமர்சனம் எங்கயா?

இந்தா!! இங்க கிளிக் செய்யுங்க!! – ரம்மி

அந்த பாவப்பட்ட தயாரிப்பாளருக்கு என் ஆழ்ந்த அனுதாபங்கள்.

பி.கு – இந்த பழி மொத்தமும் இயக்குனருக்கு மட்டுமே சேரும். நடிகர்கள் மற்றும் தொழில்நுட்ப கலைஞர்கள் அவர்கள் பணியை செவ்வனே செய்து விட்டார்கள்.

ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும் – பார்வை

தமிழ் சினிமாவில் திரைக்கதை சிறப்பாய் இருந்த படங்கள் தோற்றதாய் சரித்திரம் கிடையாது. திரைக்கதை மன்னன் என்று அழைக்கப்பட்ட பாக்யராஜின் பெரும்பாலான படங்கள் பெருவெற்றி பெற்றவையே. ஆனால் திரைக்கதை மன்னன் என்ற அந்த பதவியில் இருந்து பாக்யராஜ் இறங்கி பல வருடங்கள் ஆகின்றன. சில வருடங்களுக்கு முன், ஆரண்ய காண்டம் என்ற படம் எடுத்த தியாகராஜன் குமாரராஜா அந்த பதவிக்கு பொருத்தமாய் இருந்தார். அதன் பிறகு அவரது படம் எதுவும் வெளிவராத நிலையில், மிஷ்கின் ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும் படத்தின் மூலம் அந்த பதவியில் நங்கூரமிட்டு அமர்ந்து இருக்கிறார்.

போலீஸ் தேடும் குற்றவாளியான ஓநாய் (மிஷ்கின்) ஒரு ஆட்டுக்குட்டியால் (மருத்துவ கல்லூரி மாணவர் ஸ்ரீ) காப்பாற்றப்படுகிறார். அடுத்த நாள் காணாமல் போகும் ஓநாய், ஸ்ரீயை தேடி வந்து கைது செய்யும் போலீஸ், ஓநாயை கொல்லத்தேடும் நிழல் உலக தாதா தம்பா (பரத்), ஓநாய் காப்பாற்ற முயலும் சில ஆட்டுக்குட்டிகள் என்று கதை ஒன்றும் பெரியதாய் இல்லை. ஏற்கனவே பல முறை பார்த்த படங்களின் கதையை ஒத்து இருக்கிறது. பல திரைப்பட விமர்சனங்களில் உபயோகிக்கப்பட்ட க்ளிஷேவான “டிக்கட்டின் பின்னால்" எழுதிவிடக்கூடிய கதை என்றும் சொல்லலாம்.

ஆனால் அதை ஒரு திரைப்படமாக இரண்டரை மணி நேரம் கொண்டு சென்று இருக்கை நுனியில் ரசிகனை உட்கார வைப்பது ஒரு கலை. அதன் பெயர் திரைக்கதை. திரைக்கதை எழுதுவது எப்படி என்று ஒருவர் பாடம் எடுத்தால் அதில் இந்த படத்தின் திரைக்கதை கட்டாயம் இடம்பெறும். சிறு பிழைகள், லாஜிக் இடிப்புகள் இருந்தாலும் சிறப்பான திரைக்கதை மற்றும் நெறியாழ்கை மூலம் இந்த படத்தை ரசிக்கும் படி கொடுத்திருக்கிறார் மிஷ்கின்.

கதாபாத்திரங்கள் சிலவற்றை பார்ப்போம்.

ஸ்ரீ – மருத்துவக்கல்லூரி மாணவன் சந்துரு. வழக்கு எண் 18/9ல் பிளாட்பார கடை ஊழியனாய் நடித்த ஸ்ரீ இந்த படத்தில் அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்ந்திருக்கிறார். மிகையற்ற சிறப்பான நடிப்பை வழங்கியுள்ள ஸ்ரீக்கு வளமான எதிர்காலம் இருக்கிறது இப்படி நல்ல படங்களை தேர்ந்தெடுத்து நடித்தால்.

மிஷ்கின் – நல்ல திரைக்கதை ஆசிரியராய், இயக்குனராய் இருக்கும் மிஷ்கின் தானோர் நல்ல நடிகரும் கூட என்று நிருபித்து இருக்கிறார். குறிப்பாய் அந்த கல்லறைக் காட்சியில் ஏன் இந்த ஓட்டம் என்று கதை போல் சொல்லுமிடத்தில் சிலருக்கு கண்ணீர் வருவது நிச்சயம். பிரமாதம் மிஷ்கின்.

ஷாஜி – மலையாள வாசம் வீசும் வசனங்களால் ஈர்த்தாலும் சில இடங்களில் பதறுகிறார். முதல் படம் என்பதால் அது இயல்பே. குறிப்பாய் மருத்துவரிடம் விவாதிக்கும் இடத்தில் ஷாஜி அட்டகாசம்.

ஆதித்யா – கொடுத்ததை சிறப்பாய் செய்திருக்கிறார். குறைவான வாய்ப்பிருந்தும் குறைவற்ற நடிப்பு.

பரத் – மொக்கை வில்லன் கதாபாத்திரம். இன்னும் சிறப்பாய் செய்திருக்கலாம். கொஞ்சம் செயற்கைத்தனம் தெரிகிறது நடிப்பில்.

மோனா மற்றும் திருநங்கை  – இவர்களுக்கு மிகச்சிறப்பான எதிர்காலம் உண்டு தமிழ்த்திரையுலகில். சிறப்பான நடிப்பு.

திறனாற்றுநர்கள் சிலரை பார்ப்போம்

இளையராஜா – இவரை விமர்சிக்க எனக்கு எந்த தகுதியும் இல்லை. பாராட்ட வார்த்தைகள் எதுவும் எனது சொற்திறனில் இல்லை.

பாலாஜி வி ரங்கா – மிஷ்கினின் ட்ரேட்மார்க் ஷாட்களை கிடைத்த ஒளியில் எடுத்து கலக்கியிருக்கிறார். வித்தியாசமான எதிர்பாராத கோணங்களில் வரும் காட்சிகள் பாராட்டத்தக்கவை. குறிப்பாய் வாகன விரட்டுகளும், வாகனங்கள் உள்ளே இருந்து எடுக்கப்பட்ட காட்சிகளும் அருமை.

மேலும் ஹரியின் நிழற்படங்களும், கோபிநாத்தின் படத்தொகுப்பும், பில்லா ஜகனின் சண்டை அமைப்பும் ரசிக்கும்படி இருக்கின்றன.

இந்தப் படத்தின் திரைக்கதையை, அதில் வரும் திருப்பங்களை விமர்சனம் என்ற பெயரில் வெளியே முழுதாய் சொல்வதில் எனக்கு சிறிதும் உடன்பாடு கிடையாது. இந்த படத்தை நீங்கள் ரசிக்கப்போவதே அதன் திரைக்கதைக்காகத் தான். படத்தை பார்க்கும்போதில் அவ்வப்போது உலக சினிமா என்ற வார்த்தை நினைவுக்கு வருகிறது. குறைவான வசனங்கள், தெளிவான காட்சியமைப்பு, தடதடக்கும் பின்னணி இசை, எங்கும் தொடரும் கேமிரா என்று அனைவரும் இணைந்து இந்த படத்தை நிமிர்ந்து நிற்கச்செய்கிறார்கள்.

குறைகளின்றி படங்கள் கிடையாது. முதல்நாள் மண்ணீரல் நீக்க அறுவைசிகிச்சை செய்து கொண்ட ஒருவன் அடுத்த நாள் காலை எழுந்து நடமாடுவது என்பது ஒரு மெடிக்கல் மிராக்கிள். அதேபோல், இந்த கதையமைப்பில் சற்றும் ஒட்டாத சாமுராய் சண்டைக்காட்சி, ரயிலில் இருந்து தப்பும் காட்சி போன்றவற்றில் மேலும் கவனம் செலுத்தி நம்பக்கூடிய வகையிலோ செய்திருக்கலாம்.

தடதடவென ஓடும் ரயில் போல் செல்லும் கதையில் இந்தக்குறைகளெல்லாம் மிக சிறிதானவை. பெரிய குறைகள் என்று சொல்லவியலாது.

முடிவு:

தமிழ்த்திரையுலக ரசிகர்கள் கண்டிப்பாய் காண வேண்டிய படம். ஆஸ்கர் விருது, கேன்ஸ் விருது என்பது பற்றியெல்லாம் கவலைப்படாமல் ஒரு நல்ல திரைப்படத்தை ஆதரிக்கும் ரசிகனாய் இருப்பது முக்கியம். ஆரண்யகாண்டம் திரைப்படத்திற்கு ஏற்பட்ட நிலைமையே இந்த படத்திற்கும் ஏற்படாமல் இருக்க திரையரங்கிற்கு சென்று காணுங்கள்.

மிஷ்கினின் அடுத்த படைப்பை எதிர்நோக்கி….

பி.கு: எனக்கு தெரிந்தது பற்றி மட்டுமே எனது விமர்சனம். மாற்று கருத்து இருப்பின் பின்னூட்டத்தில் தெரிவிக்கவும். குறைகள் இல்லாத படங்கள் இல்லாதது போல பிழைகள் இல்லாத பதிவுகளும் கிடையாது இவ்வுலகில். 

Winking smile