புரோட்டா loves சால்னா!

அவன் பெயர் புரோட்டா. இத்தாலியில் பிறந்தவன். இந்தியா என்று ஒரு நாடு இருந்ததே அவனுக்கு தெரியாது. டெல்லியில் ஐந்தாம் வகுப்பு வரை படித்திருந்தாலும் அவனுக்கு இந்தியாவின் இருப்பு தெரியாததாய் இருந்தது.

புரோட்டாவின் காதலியின் பெயர் சால்னா. அவள் பெல்ஜியம் அருகே இருக்கும் ஒரு குக்கிராமத்தில் பிறந்து வளர்ந்தவள். சால்னாவிற்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் உண்டு. அதிகம் தேநீர் குடிப்பாள். பிறப்பிலிருந்தே வோட்கா மட்டுமே குடித்து பழகி இருந்த புரோட்டாவிற்கு அது சுத்தமாய் பிடிப்பதில்லை. ஆயினும் சால்னா இன்றி தன் வாழ்வில் சுவையில்லை என்று தெரிந்திருந்ததால் அவன் அதை பெரிதாய் கருதவில்லை.

புரோட்டாவும் சால்னாவும் சந்தித்தது டெல்லியில் படித்த போது. அவளுக்கு இந்தியாவின் இருப்பு தெரிந்திருந்தது. அவனிடம் அவள் முதல்முறை சொன்னபோது இவன் சிரித்த எள்ளல் சிரிப்பில் அவள் நம்பிக்கை இழந்தாள். டெல்லியில் அவர்கள் ஒன்றாய் படித்தார்கள். அவள் பாடம் படித்தாள். அவன் அவளைப் படித்தான்.

ஐந்தாம் வகுப்பு முடிந்த போது அவன் மருத்துவராகி விட்டிருந்தான். அவளோ ஆறாம் வகுப்பு சேர்ந்திருந்தாள். மருத்துவர் புரோட்டாவின் வீட்டில் ஆறாம் வகுப்பு மட்டுமே படித்த சால்னாவை ஏற்றுக்கொள்ள பெரும் தயக்கம் இருந்தது. சால்னாவின் சாதி வேறு குறுக்கே நின்றது.

அவர்கள் அவனுக்கு அவர்களின் சாதியில் ஒரு பெண் பார்த்தார்கள். அவள் பெயர் சேர்வா. ரஷியாவை சேர்ந்தவள். உலகின் புகழ் பெற்ற மருத்துவ பல்கலைக்கழகம் என்று அழைக்கப்படும் ராஸ்புடின் கல்லூரியில் நர்சாய் வேலை பார்த்தவள். நர்ஸ் வேலை பார்க்கும் போதே மருத்துவர்கள் செய்யும் சிகிச்சை முறைகளை கற்று தேர்ந்து அவர்களை முந்தி மிகச்சிறந்த மருத்துவ மாணவியாய் அந்த கல்லூரியில் இருந்து தேர்ந்து வந்தவள். பேரழகி.

புரோட்டாவிற்கு அவளை பார்த்து ஒரு சின்ன சபலம் ஏற்பட்டாலும் அவனுக்கு சால்னாவின் மீதான காதல் போகாத காரணத்தினால் அவளையே திருமணம் செய்ய ஆசைப்பட்டான். இருப்பினும் வீட்டில் ஒப்புக்கொள்ளாத காரணத்தினால் புரோட்டாவும் சால்னாவும் ஊரை விட்டு ஓடிப் போக தலைப்பட்டார்கள். வெறியோடு அவர்கள் ஓடியே பஞ்சாப் வழியாக விருதுநகர் வந்து சேர்ந்தார்கள்.

அங்கு அவர்கள் சிறப்பாய் குடும்பம் நடத்தி பதினாறும் பெற்று பெருவாழ்வு வாழ ஊரே அவர்களை பார்த்து ஆச்சர்யப்பட்டது. பிள்ளைகள் பெரியவர்கள் ஆன பிறகு பொழுது சற்றும் போகாதிருக்கவே புரோட்டா ஒரு புதிய வகை உணவு தயாரிப்பில் ஈடுபட்டான். மைதா மாவை வைத்து அவன் செய்த உணவுக்கு என்ன பெயர் வைப்பது என்று தெரியாமல் கிடந்த போது விருதுநகர் வாழ் பெருமக்கள் அவன் பெயர் சொல்லியே அழைக்கலாயினர். வெறும் புரோட்டாவை எப்படி தின்பது? அவன் மனைவியான சால்னா ஒரு குழம்பு தயாரித்தாள். அதையும் அவள் பெயர் சொல்லியே அழைத்தனர்.

இதற்கிடையே புரோட்டாவின் மேல் தீராக்காதல் கொண்ட சேர்வா சென்னை வந்து சேர்ந்தாள். இதற்குள் விருதுநகரில் மட்டுமே பிரபலமாக இருந்த புரோட்டா சென்னை வரை வந்து விட்டிருந்தது. சால்னா என்ற பெயரைக் கண்டு எரிச்சலுற்ற அவள் அங்கு ஒரு குழம்பு தயாரித்தாள். அதற்கு அவள் பெயரையே வைத்தாள். நீண்ட காலம் புரோட்டாவின் மேல் காதல் கொண்டு திரிந்தவள் அப்படியே இறந்து போனாள்.

இப்படித்தான் கடைகளில் புரோட்டாவிற்கு மதுரைப் பக்கம் சால்னாவும் வட தமிழகத்தில் சேர்வாவும் வழங்கப்பட்டன. இன்றும் விருதுநகர் செல்லும் வழியில் புரோட்டாவின் கல்லறையைக் காணலாம். சேர்வா எம்மதத்தையும் சேராத காரணத்தினால் அவளுக்கு கல்லறை இருக்கிறதா இல்லையா என்று தெரியவில்லை. சால்னா மட்டும் மதுரையில் உயிருடன் வாழ்கிறாள். அவளுக்கு முட்டகறி, கறிதோசை என்று இரண்டு பிள்ளைகள். இருவரையும் ஆறுமுகம் கடையில் பார்க்கலாம்.

சிலர் சொல்வது போல புரோட்டா சால்னாவிற்கு தெரியாமல் சென்னை வந்து சேர்வாவுடன் குடும்பம் நடத்தினான் என்பது சற்றும் உண்மையில்லை.

திட்டாதீர்கள். இது ஒரு காவிய காதல் கதை.

Advertisements

ஆமை ஒன்று நீந்துகிறது

அது ராமநாதபுரம் மாவட்டத்தில் இருக்கும் ஒரு குக்கிராமம். அருப்புக்கோட்டை தாண்டி 18 கல் தொலைவில் வறண்ட மண் கொண்ட ஒரு விவசாய பூமி. பலகாலம் அந்த மண்ணில் விளையாடி கம்மாயில் குளித்து விளையாடி இருக்கிறேன். அப்போதெல்லாம் இப்போது இருப்பது போல் டிவி இன்டர்நெட் எல்லாம் கிடையாது.

பள்ளி விடுமுறையில் பாட்டி வீட்டிற்கு செல்வது ஒரு திருவிழா போலத்தான். செல்லும் போது வெள்ளையாய் செல்லும் நான் விடுமுறை முடிந்து மதுரை வரும்போது பொட்டல் வெயிலில் காயவைத்த கருவாடாய் வருவேன். அதெல்லாம் கவலையில்லை. விளையாட்டு மும்முரத்தில் அடிபடுவது கூட தெரியாது. வண்டல் மண் கொஞ்சம் எடுத்து அப்பிக் கொண்டு விளையாட்டை தொடர்வோம்.

ஊருக்கு பேருந்து வந்து நிற்கும் இடத்தில் மடம் ஒன்று இருந்தது. மடம் என்றாள் சாமியார் மடம் இல்லை. இது ஊர் பெருசுகள் உட்கார்ந்து கதைக்கும் இடம். பெரிய வேம்பு ஒன்று உண்டு அங்கே. நாகணவாய் பறவைகளும் காக்கைகளும் கொத்தித் தின்று கொண்டே திரியும். அவ்வப்போது சில கிளிகள் வரும். பெரும்பாலும் காலை நீர் பாய்ச்சும் வேலை எல்லாம் முடித்து விட்டு சீட்டுக்கட்டும் பீடிக்கட்டுமாய் வந்து அமர்வார்கள். மதிய பொழுது வரை சீட்டும் பீடியுமாய் கரையும் அவர்களுக்கு. நாங்கள் பக்கம் சென்றால் இழுத்து வைத்து வம்பு வளர்ப்பார்கள்.

அப்படித்தான் மாட்டிக்கொண்டேன் ஒரு நாளில். சீனி தாத்தா பீடியை வலுவாய் இழுப்பவர். பக்கம் சென்றாலே பீடி வாசம் தான் வீசும். பீடி வாசம் பிடிக்குமா உங்களுக்கு? பனி படரும் மலை உச்சிகளில் கடுங்காப்பியோடு ஒரு பீடி அடித்துப் பாருங்கள். தெரியும். சீனி தாத்தா மடத்தில் தனியாய் அமர்த்திருந்த ஒரு மதிய வேளையில் பனங்காய் வண்டி ஒட்டிக் கொண்டே மடத்திற்கு அருகில் சென்று விட்டேன். 

“டேய்.. எடுபட்ட பயலே.. இங்க வாடா.”

“என்ன தாத்தா?”

“படுவா. உச்சிப்பொழுதுல இப்புடி வண்டி ஒட்டிகிட்டு திரியுற.. காலு சுடலையா?”

“சுடும்.. ஆனா ஓடுனா தெரியாது.” 

“சரிடா. மூக்கு வழியா புகை விடுவேன் பாக்குறியா?”

“அதெல்லாம் நான் பாத்துருக்கேன்.”

“சரி. காது வழியா விடுறேண்டா.. உத்து பாரு.”

நானும் காதில் புகை விட்டு பார்த்ததில்லையாதலால் உற்று பார்க்கலானேன்.

நல்லா பாத்துக்கோடா.. கொஞ்சந்தேன் வரும் என்றவர் புகையை இழுத்தார். கவனமாய் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். திடீரென காலில் சுரீர் என்று ஒரு வலி. கிள்ளி விட்டார் தொடையில்.

கண்ணில் நீரோடு நிமிர்ந்து பார்க்கையில் “டேய். காதுல பொகைய விட்டேனே பாக்கல?” என்றார். “கரெக்டா காதுல பொகைய விடுற நேரம் ஒனக்கு என்ன எழவு வேடிக்க? மறுக்கா பாரு” என்றார்.

இதேன்னடா வம்பு. “நல்லா தெரிஞ்சுட்டு தாத்தா.. கொஞ்சம் எல்லாம் புகை வரல. நெறையவே வந்துச்சு” என்று தப்பித்து ஓடி வந்தேன்.

இப்படி பல கதைகள். பல நிகழ்வுகள்.

கடைசி முறை நான் ஊருக்கு சென்ற போது சீனி தாத்தா இல்லை. தவறி விட்டார். ஊர் மொத்தம் வெறிச்சோடிக் கிடந்தது. மடம் மொத்தமும் தூசி. சிலந்தி வலைகள். யாரும் இல்லை. இறங்கி ஊருக்குள் நடந்தேன்.

பாட்டி வீடு ஓட்டு வீடுதான். 93 வயதிருக்கும் அவளுக்கு. முகச்சுருக்கங்களுக்கு இடையே எப்போதும் ஒட்டிக்கொண்டு இருக்கும் புன்னகை அவளுடையது.

“எப்பய்யா வந்த?" என்றாள் பாட்டி. நிமிர்ந்து பார்க்க முடியாமல் “இப்பத் தான் வாரேன்" என்றேன். சிரித்தாள்.

“இன்னக்கிதான் வழி தெரிஞ்சுச்சா?”

“இல்ல அவ்வா. வரணும்னு தான் நெனச்சேன். வேல கொஞ்சம் ஜாஸ்தி. வர முடியல.”

“அவ்வாவ பாக்கணும்ன்னு இப்பவாச்சும் தோணுச்சே.”

எதுவும் சொல்லவில்லை.

அங்கு மாட்டப்பட்டிருந்த புகைப்படங்களை பார்த்தேன். அப்பா, சித்தப்பா, அத்தை என்று அனைவரும் ஓரிடத்தில் நின்று கொண்டு இருந்தார்கள்.

மெல்ல சிரித்தேன். “அதெல்லாம் அந்தக்காலம்” என்றாள் பாட்டி.

“இப்பெல்லாம் ஒருத்தரும் வர்றதில்ல. எல்லாருக்கும் ஜோலி தான் முக்கியம். “

அலமாரியை திறந்தேன். பழைய புத்தகங்கள் கொஞ்சம் கிடந்தன.

விடுமுறை கழிக்க அங்கு வரும்போதெல்லாம் எனக்கு துணையாய் இருந்தது பாட்டியும் அங்கு கிடந்த சிறுவர்மலர் புத்தகங்களும் தான். சிறுவர் மலரில் வந்த ‘உயிரைத் தேடி’ என்ற கதை மிகவும் பிடிக்கும். உலகம் மொத்தம் அழிந்து விடுகிறது. எஞ்சிய சிலர் பிற உயிர்களை தேடி செல்லும் பிரயாணம் தான் அதன் கரு.

“மழ பெஞ்சுச்சா அவ்வா?”

“அதெங்க பெஞ்சுச்சு? வானம் பாத்துட்டேதான் கெடக்கேன். கொஞ்சம் தூத்தல் போட்டுச்சு. அப்பறம் காணம்!”

வெளியே பார்த்த போது எதிரில் இருந்த கொட்டாய் கண்ணில் பட்டது. ஒரு காலத்தில் ஐந்தாறு மாடுகள் இருந்த போது மாடு ஈனும் காட்சியை கண்டது நினைவில் வந்தது.

“எங்கவ்வா? ஒரு மாட்டையும் காணோம்?”

“மாடா! மனுஷனே இல்லாத ஊருல மாட்டுக்கு என்னைய்யா வேல? அதையெல்லாம் வச்சி பாக்க முடியல.”

காலை பத்து மணி இருக்கும். ஊரில் நடமாட்டமே இல்லை. எங்கோ ஒரு வீட்டில் “டாடி மம்மி வீட்டில் இல்லை" என்ற பாடல் டிவியில் ஒலித்தது. வெயில் ஏறியது. தோட்டம் வரை சென்று வருவதாக சொல்லி கிளம்பினேன்.

மடத்தை தாண்டி தோட்டம் நோக்கி நடந்தேன். கம்மாய் தாண்டி ஒரு சிறுகுன்று இருக்கும். எனக்கு அது மலை. ஊர்க்காரர்கள் மல்லை என்று சொல்வார்கள். மலை தாண்டி ஏறி இறங்கியதும் வலது பக்கம் ஒரு பெருங்கிணறு இருக்கும். அது எங்கள் கிணறல்ல. இடது புறம் இரு பெருவிருட்சங்கள் இருக்கும். அத்திமரங்கள் அவை. குளித்து விளையாடி வீட்டிற்கு செல்லும் போது விழுந்து கிடக்கும் அத்திப்பழங்களை எடுத்து வாயில் போட்டு கொள்வோம்.

தோட்டம் நோக்கி நடந்தேன். அத்திமரங்களில் இருந்து அரைக்கல் தொலைவில் இருந்தது தோட்டம். எப்போதும் வாழை மரங்களோடு வரப்பு ஓரம் இருக்கும் தென்னை மரங்களும் மாமரங்களும் அதை ஒரு சோலை போல் காட்டும். அதுதான் என் நினைவில் பதிந்த பிம்பம். தோட்டத்தை நெருங்க நெருங்க மனம் கனத்தது. மாமரங்களை காணவில்லை. தென்னைகள் வாடல் நோயினால் வாடிப்போய் காயற்றுக் கிடந்தன. நிலம் மொத்தம் கடலைச்செடி போட்டிருந்தார்கள்.

உள்ளே நுழைந்தேன். கிணறு சிறிது தூரத்தில் இருந்தது. வாய்க்கால்கள் வறண்டு போயிருந்தன. மெல்ல உள்ளே சென்று வரப்போரம் இருந்த ஒரு கடலை செடியை பிடுங்கினேன். கடலை நன்றாய் காய்த்திருந்தது. கடலைகளை பிடுங்கிவிட்டு செடியை தூர வீசினேன். கொஞ்சம் கடலையை மென்று கொண்டே கிணற்றை நோக்கி நடந்தேன்.

அந்தக் கிணறு மிகவும் பழையது. உள்ளே இறங்க வழியுண்டு. அரைக்கிணறு தண்ணீருடன் தான் நான் அதை பார்த்ததுண்டு. மீன்களும் ஆமைகளும் நீந்தும். ஆச்சர்யமாய் இருக்கும். எப்படி இந்த கிணற்றுக்குள் மீன்கள் வருகின்றன என்று. சில நேரம் பாம்புகள் கண்ணில் படுவதுண்டு.

நீர்ச்சாரைகளை பிடித்து வருவார் சித்தப்பா. நீர்ச்சாரையை கையில் பிடித்து சைக்கிள் கேரியரில் ஒரு முள்ளுச்செடி ஒன்றை மாட்டி அதனுள் நீர்ச்சாரையை போட்டால் அது வெளியே வராது. வர முயன்றால் முள் குத்தும். ஊருக்குள் எடுத்து வந்து குழந்தைகளிடம் கொடுத்து விடுவார். வன்கொடுமை செய்வார்கள் அறியா வயதில். பீடி, மூக்குப்பொடி போடுவார்கள். பாவம் பாம்புகள்.

கிணற்றை நெருங்கி எட்டிப்பார்த்தேன். நீர் இல்லை. கொஞ்சமாய் படிக்கட்டுகளில் இறங்கினேன். அடியில் கொஞ்சம் நீர் இருந்தது. கலங்கிக் கிடந்தது அந்த கிராமத்து வாழ்வைப் போல. உற்றுப் பார்த்தேன். ஆமை ஒன்று மட்டும் நீந்திக்கொண்டு இருந்தது. மீன்கள் எதுவும் கண்ணில் படவில்லை. குளிக்கலாம் என்று நினைத்தேன். ஆமையை தொந்தரவு செய்ய மனமில்லை. மேலே ஏறி வந்து ஊர் நோக்கி நடந்தேன்.

அத்திப்பழங்கள் காணவில்லை. ஒன்று கூட இல்லை. மேலே பார்த்தேன். அத்திமரம் ஒன்று பட்டுப்போயிருந்தது. மற்றொரு மரம் கிடைக்கும் நீரை மொத்தமும் இலைக்காய் ஒதுக்கிவிட்டது போலும். பழங்கள் இல்லை. மலை தாண்டி இறங்கினால் கம்மாயில் தேங்கிக்கிடந்த நீரில் அத்தைகள் நீர் எடுத்துக் கொண்டு இருந்தார்கள். நலம் விசாரித்துவிட்டு மேற்கொண்டு நடந்தேன்.

பாட்டி வீட்டு சாப்பாடு கம்பங்கூழ் அல்லது கேப்பைக்கூழாய் இருக்கும் என்று நினைத்து உள்ளே சென்றேன். பாட்டி நெல்லுச்சோறு பொங்கி வைத்து இருந்தாள். கொஞ்சம் பேசிக்கொண்டே சாப்பிட்டேன்.

“சரி அவ்வா. நான் கெளம்புறேன். பஸ்சு வந்துரும் இப்போ.”

“இருந்துட்டு காலைல போயேண்டா"

“இல்லவ்வா. நெறைய வேலை இருக்கு. நான் போயிட்டு ஒரு நாள் தங்குற மாதிரி வர்றேன்.”

“ஒரு நாள் இருந்துட்டு போய்யா.”

“இல்லவ்வா கண்டிப்பா அடுத்த மாசம் வர்றேன்.”

“சரிய்யா. எல்லாரையும் கேட்டேன்னு சொல்லு.” என்று சொல்லும் போது அவள் கண்களில் நீர் தேங்கி நின்றது.

“சரிவ்வா.”

வீட்டில் இருந்து இறங்குகையில் இரண்டு ஆடுகள் குறுக்காய் ஓடின. பின்னாலேயே ஒரு குட்டி ஆடு ஓடியது. பேருந்து நிறுத்தம் நோக்கி நடந்தேன்.

அந்தக்காலத்தில் நிறைய பஸ்கள் உண்டு ஊருக்கு. எல்லாம் தனியார் பேருந்துகள் தான். அரசு பேருந்து ஒன்றே ஒன்று தான். அனைத்து பேருந்துகளும் நிரம்பி வழியும். நிற்க இடம் கிடைக்காது.

“வாத்தியார் வூட்டு புள்ளைய கொஞ்சம் மூட்டை மேல தூக்கி ஒக்கார வைங்கப்போவ். பாவம் மதுரைல இருந்து வருது.” – பக்கத்து ஊர் மாணவர்கள் கொஞ்சம் பேர் சொல்வார்கள்.

“என்னய்யா.. லீவு விட்டுட்டாங்கேளா? உங்கப்பன் நல்லாயிருக்கானாடா? நான் கேட்டேன்னு சொல்லு!” – ஏதோ ஒரு வங்கிழடு கேட்கும்.

நினைவுகளை ஓட்டியபடியே நின்றேன். பேருந்து வந்தது. ஏறி ஜன்னலோர இருக்கை ஒன்றில் அமர்ந்தேன். பேருந்து கிளம்பியது. ஊர் பின்னோக்கி சென்றது. நினைவுகள்  நீங்காமல் நின்றது. ஆமை மட்டும் நீந்திக்கொண்டே இருந்தது.

பாட்டி அழுதுகொண்டே இருக்கிறாளோ என்னமோ?

கண்ணீர் அஞ்சலி போஸ்டர்

மரணம். மிகப்பெரிய வார்த்தை இது. சில நேரங்களில் நெருங்கிய சொந்தத்தை இழக்கும் போதில் அனைவரும் சபிக்கும் ஒரு வார்த்தை. என்ன சொல்லி என்ன.. மரணம் மட்டுமே வாழ்வில் தவிர்க்க முடியாத ஒரு விளைவு. மரணத்தை வென்றவன் என்ற போஸ்டர்கள் பார்க்கும் போதெல்லாம் அடக்க முடியாத சிரிப்பு எனக்கு வரும். வெல்ல முடியாத ஒன்றே ஒன்று மரணம் என்ற சிறுபிள்ளைக்குக் கூட தெரிந்த உண்மை போஸ்டர் அடிக்கும் பெருமூளைக்காரர்களுக்கு தெரியாமல் போவது எங்கனம்?

நான் படிக்கும் போஸ்டர்களில் நிறைய வகைகளுண்டு. அரசியல் காமெடி போஸ்டர், பூப்புனித நீராட்டு விழா போஸ்டர், புதுக்கடை திறப்பு விழா போஸ்டர், சினிமா போஸ்டர், சினிமா நட்சத்திரங்களின் படங்கள் கொண்ட ரசிகனின் திருமண போஸ்டர், தலைவரின் படம் போட்ட கவுன்சிலர் வீட்டு புதுமனை புகுவிழா போஸ்டர் என்று மேலும் பல.

எனக்கு தெரிந்து இந்தியாவில் மட்டும் தான் போஸ்டர் ஓட்டும் கலாச்சாரம் இப்படி விரவிக் கிடக்கிறது. ஹங்கேரி சென்றிருந்த போது அங்கு சுவர்களில் Graffitti என்ற பொதுச்சுவற்றில் வரையப்பட்ட வண்ணமயமான ஒரு வகை கலையை மட்டுமே கண்டேன். நம் மக்கள் ஏன் அவ்வாறு செய்வதில்லை. சோம்பேறித்தனமா? இல்லை செலவு மிச்சமா? எனக்கென்னமோ ஒரு சுவற்றில் வரைவதற்கு ஆகும் செலவு ஊரெல்லாம் போஸ்டர் ஓட்டும் செலவை விட கம்மியாக இருக்குமென்றே படுகிறது.

போஸ்டருக்கு வருவோம். அந்த காலத்தில் ஓட்டப்பட்ட போஸ்டர்களை விட தற்காலத்தே ஒட்டப்படும் போஸ்டர்கள் விலை கூடியனவாய் உள்ளன. வண்ணமயமாய் இருக்கும் போஸ்டர்களால் சுவற்றில் வரையும் ஓவியர்கள் வாழ்வு கேள்விக்குரியதாய் மாறியது வருத்தப்பட வேண்டிய ஒரு விஷயம். ஆனாலும் இன்றும் மலிவு விலையில் கிடைக்கும் ஒரே போஸ்டர் எதுவென்றால், அது கண்ணீர் அஞ்சலி போஸ்டர் மட்டுமே.

இந்த பகுதியில் வசித்த இன்னார் தவறி விட்டார் என்று அந்த பகுதிக்கு மொத்தமும் எடுத்துச் சொல்ல வேண்டிய கட்டாயம். ஆதலினால் அலங்காரம் இல்லை. துக்க நிகழ்ச்சி. ஆதலால் வண்ணம் இல்லை. எவ்வளவு எளிதான ஒரு விடை. என்னதான் நீங்கள் பெரிய சினிமா நட்சத்திரமாய் இருந்தாலும், அறுபது வயதான உங்களை இருபது வயதானவராய் காட்டும் வண்ணமயமான போஸ்டர்கள்  உலக சுவற்றையெல்லாம் அலங்கரித்தாலும், உங்கள் கண்ணீர் அஞ்சலி போஸ்டர் கறுப்பு வெள்ளையாய் தான் இருக்கும்.

அரசியல் போஸ்டர்கள் கதையே வேறு. கமலபாதங்களில் காணிக்கையாக்கும் போஸ்டர் அடித்தவன் அவன் தாயின் எளிய பாதங்களை ஒரு நாளும் நினைத்து பார்த்திருப்பானா என்பது எப்படியொரு நகைமுரண். இன்று ஆட்சியில் இல்லாத அஞ்சாநெஞ்சரின் புகைப்படம் இல்லாத போஸ்டரை அவர் ஆட்சியில் இருந்தபோது மதுரையில் காண்பதரிது. இன்றோ அவரின் புகைப்படம் போட்டால் அந்த போஸ்டருக்கு வாழ்வு கம்மி.

உங்களுக்கு என்றேனும் தோன்றியதுண்டா? நீங்கள் இறந்து போனால் அதை உலகிற்கு தெரிவிப்பது எங்கனம்? பேஸ்புக் போதுமா? கண்ணீர் அஞ்சலி போஸ்டர் வேண்டாமா? நான் என் நண்பர்களிடம் சொல்லப்போகிறேன். நான் செத்தால் நல்ல புகைப்படம் போட்டு வண்ணத்தில் அச்சடித்து ஒரு கண்ணீர் அஞ்சலி போஸ்டர் ஒட்டுமாறு. பிரியாவிடைக்கே அவ்வளவு அலப்பறை இருக்கும்போது நிறைவாய் வாழ்ந்த ஒருவனை வழியனுப்ப என்ன தயக்கம்? வண்ணம் கொண்டு வழி அனுப்புவோம். நிறைவாய் வாழ்ந்த நண்பர்கள் மட்டுமின்றி விட்ட குறை தொட்ட குறையாய் வாழ்வில் வண்ணமே காணாத நண்பர்களுக்கும் வண்ணத்தோடே வழியனுப்பலாம். என்ன பெரிய நஷ்டம் வந்து விடப் போகிறது? இருக்கும் போது செய்யாத உதவியை இந்த உலகம் இறந்த பின்பே செய்யும் என்பது எனக்கும் உங்களுக்கும் தெரியும்தானே..

வண்ண போஸ்டர் என்பது மரணத்தை மகிழ்வாய் எதிர்கொள்வதற்கு சமானம். நமது போஸ்டரை நாமே வடிவமைக்கலாம். அதற்காக சிறப்பான ஒரு புகைப்படம் கூட எடுத்துக்கொள்ளலாம். ஜாலியாய் இருக்கும்.

“என்ன மச்சி பண்ணிட்டு இருக்கே?”

“மச்சி! சாவுக்கு ஒட்டர போஸ்டருக்காக போட்டோ எடுத்துட்டு இருக்கேண்டா!”

எதற்கும் வருடம் ஒரு முறை ஒரு போட்டோ எடுத்து வைத்துக் கொள்வது நல்லது. எப்போ எது வரும் என்று யாருக்குத் தெரியும்?

ரொம்ப நாள் ஆச்சே!

அண்ணன் நிறைய காரியங்களில் பிசியாக இருக்கும் காரணத்தினால் பதிவு போட நேரம் இன்றி சுத்திக்கிட்டு இருக்கேன்.. இன்னும் ஒரு மாசம் இப்பிடி தான் போகும் போல.

நான் தற்போது செய்து கொண்டிருக்கும், பதிவில் பட்டியலிடக்கூடிய காரியங்கள் கீழே:

  1. பல் மருத்துவமனை ஒன்று
  2. பல் மருத்துவமனைக்கு ஒரு இணையதளம் ஒன்று உருவாக்குதல்
  3. பிள்ளை வளர்ப்பு
  4. வீட்டின் மாடியில் நூலகம் அமைத்தல்
  5. என்னிடம் உள்ள புத்தகங்களை பட்டியலிடுதல்
  6. மதுரை மலையேறும் குழுமம் தொடர்பான வேலைகள்
  7. வங்கிக்கடன் வாங்க அலைதல்

இதையெல்லாம் செய்து முடிக்க இன்னும் மூன்று வார காலங்கள் ஆகலாம்.. ஆனதுக்கு அப்பறம் மறுபடி வருவேன். அதுவரை மல்லிச்சூ..

அப்புறம் ஒரு முக்கியமான விஷயம். இல்ல புத்தாண்டு வாழ்த்து எல்லாம் சொல்லல. இங்கிலிஷ்காரன் புத்தாண்டுக்கு தமிழ் பதிவுல தமிழன் தமிழனுக்கு ஏன் வாழ்த்து சொல்லணும்? லூசுத்தனமா இல்ல?

எங்கள் பிள்ளைக்கு பெயர் வைத்தாயிற்று. அவன் பெயர் ஆதன் நிலவன். அவன் பிறந்த நட்சத்திரம் அசுவதி. தமிழ் நட்சத்திரங்களில் முதல் நட்சத்திரம் அது. ஆதலால் ஆதன். அவன் முழுநிலவு ஒளி வீசிய ஒரு பௌர்ணமி நாள் இரவில் பிறந்ததால் நிலவிற்கு உரித்தானவன். ஆதலின் நிலவன். பெயர் நன்றாய் இருந்தால் சொல்லுங்கள். இன்னும் நிறைய பெயர்கள் கைவசம் உள்ளன.

மறுபடி ஒரு முக்கியமான் விஷயம்.. பொங்கலுக்கு முன் பதிவிடுவேனா என்பது கேள்விக்குறியாய் இருப்பதால், இனிய தமிழர் திருநாள் நல்வாழ்த்துக்கள்.

இந்த இனமும் அழிந்து போகுமா?

நீங்கள் நினைப்பது என்னவென்று எனக்கு தெரியும். அழிவு, இனம் இந்த இரண்டு சொற்களையும் சேர்த்துப் பார்த்தால் உங்களுக்கு இலங்கையில் வாழ்ந்தும் செத்துக் கொண்டிருக்கும் நமதருமை சகோதர சகோதரிகளே நினைவுக்கு வருவார்கள். அவர்களை பற்றி எழுதி என்னால் பெரிய மாற்றம் எதையும் கொண்டு வர முடியுமென்று எனக்கு தோன்றவில்லை.

இந்த பதிவு இன்னொரு அரிய இனத்தை பற்றியது. அவர்கள் திருட்டுத்தனமாய் திரையரங்குகளில் நுழைவுச்சீட்டு விற்பவர்கள். சுருக்கமாய் புரியும்படி சொன்னால் பிளாக்கில் டிக்கட் விற்பவர்கள். அவர்களை உங்களுக்கு ஞாபகம் இருக்கிறதா? முன்னொரு காலத்தில் பண்டிகை நேரத்து வெளியீடுகளை அவர்கள் தயவின்றி பார்க்க முடியாது என்பது மனதில் தோன்றி மறையுமே.

பிளாக்கில் டிக்கெட் விற்பது காலகாலமாய் நடந்து வருவதுதான்.. கறுப்பு சந்தை உங்களுக்கு தெரியுமல்லவா.. அதன் வழித்தோன்றலாய் வந்ததே பிளாக் டிக்கெட். ஆங்கிலத்தில் Ticket Resale என்று சொல்வார்கள். இன்று இந்த கள்ளசீட்டு வியாபாரம் நீக்கமற எங்கும் நிறைந்து இருக்கிறது. ஆனாலும் சினிமா தியேட்டர் வாசலில் நாம் கண்டு வந்த இந்த கள்ளசீட்டு விற்போர் இன்று கண்ணில் தென்படுவதில்லை.

ரயில் சீட்டும் விழாக்களின் நுழைவு சீட்டும் இன்றும் கள்ள சந்தையில் அதிக விலையில் விற்பனை செய்யப்படுகின்றன. ஆயினும் திரைக்காட்சி சாலைகளில் பத்து அம்பது பத்து அம்பது என்று வாங்குவோருக்கு மட்டுமே கேட்கும்படி கூவும் திறமையுடைய ஓரினம் இன்று வாழ வழியின்றி பிற திருட்டு தொழில்களில் ஈடுபடுமாறு செய்து விட்டது நமது சமுதாயம்.

பள்ளியில் படிக்கும் போது சேரன் பாண்டியன் படம் வெளியிடப்பட்டது. என் அண்ணனோடு அதற்கு சென்ற போது உழைப்பாளி திரைப்படத்தில் வரும் டிக்கட் வாங்கும் காட்சி போலவே நாங்களும் நசுக்கப்பட்டோம். ஒரே வித்தியாசம் – அதில் கவுண்டமணிக்கும் ரஜினிகாந்திற்கும் டிக்கட் கிடைக்கும். எங்களுக்கு கிடைக்கவில்லை. மனம் நொந்து மெல்ல திரும்பி வரும் போது பக்கத்தில் வந்து நின்று டிக்கட் வேணுமா தம்பி என்று கேட்ட அந்த பெண்ணின் முகம் இன்றும் நினைவில் நிற்கிறது. முடிவாய் 20 ரூபாய் டிக்கட்டை 35 ரூபாய்க்கு வாங்கி நாங்கள் அந்த படத்தை பார்த்தோம்.

கல்லூரி வந்தபின் இந்த கே.பி.கருப்புகளோடு எனது உறவு மேலும் பலமாய் தொடர்ந்தது. கோயம்பேடு ரோகினி தியேட்டரில் கள்ளசீட்டு விற்ற அதே வீரப்பன் மீசை வைத்த தாத்தாவை நான் தேவி தியேட்டரிலும் கண்டேன். ஆச்சர்யம் என்னவென்றால் அவரும் என்னை கண்டு கொண்டதுதான். அந்த முறை நாங்கள் தேவி தியேட்டரில் சற்று குறைவான விலைக்கு வாங்கிய கள்ளசீட்டு கொண்டு படம் பார்த்தோம். அந்த மீசைக்கார தாத்தா எங்கே போனாரோ தெரியவில்லை.

சத்யம் தியேட்டர் வாசலில் கூட்டத்தை பார்த்து மலைத்து நின்ற என்னை ரே! ராரா! பிளாக்லோ டிக்கட் தீஸ்குண்டாமு! என்று அழைத்த ஆந்திர தேசத்து அழகன் குமார் முடிவில் 25 ரூபாய் டிக்கட்டை 50 ரூபாய்க்கு வாங்கி வந்தான். திறந்து பார்த்தால் பத்து டிக்கட்டுகள். அனைத்தும் 10 ரூபாய் டிக்கட்டுகள். என்ன செய்வது.. முதல் வரிசை படம் தான். சத்யம் தியேட்டரின் பெருந்திரையில் லகான் என்ற ஹிந்தி மொழி படத்தை கழுத்து ஓடிய பார்த்தது இன்றும் மனக்கண்ணில் தெரிகிறது. ஏமாற்றிப் போன காசு எந்த பீச்சில் சுண்டக்கஞ்சிக் கலயத்துள் முங்கியதோ தெரியாது!

திரையரங்கு உரிமையாளர்களே தங்கள் ஆட்கள் மூலம் கள்ளசீட்டு விற்பது தற்போது நடைமுறைக்கு வந்துள்ளது. வெளியீட்டு தேதியன்று 100 ரூபாய் சீட்டு 1000திற்கும் சில நாட்கள் கழித்து 500ற்கும் பிறகு சில நாட்கள் கழித்து 100 ரூபாய்க்கும் விற்கப்படும். 50 நாட்களுக்கு மேல் எந்தப் படமும் இப்போது ஓடுவதில்லை. ஆகையால் சம்பாதித்து ஆக வேண்டிய கட்டாயத்தில் இது போல் செய்கிறார்கள்.

சில நேரங்களில் மிகப்பெரிய நடிகர் நடித்த திரைப்படங்களை பல ஓட்ட வேண்டிய கட்டாயத்தில் அந்த செலவையும் சமாளிக்க ஆரம்ப நாட்களில் அதிக விலைக்கு சீட்டு விற்பது கண்கூடு. உச்ச நடிகர் நடித்த ஐ ரோபாட் மாதிரி திரைப்படத்தின் சீட்டு 3000 ரூபாய்க்கு விற்கப்பட்டது எனக்கு வயிற்றெரிச்சலை உண்டு பண்ணியது. சமீபத்திய ஒரு ஆயுதப் பெயருடைய திரைப்பட வெளியீட்டின் போது 50 ருபாய் சீட்டு 150க்கும் 100 ருபாய் சீட்டு 250க்கும் 200 ருபாய் சீட்டு 400க்கும் விற்பனை செய்யப்பட்டதை நாளிதழ்களில் கண்டிருப்பீர்கள். அதெல்லாம் இதற்குதானோ என்று ஒரு எண்ணம் உருவாவதில் தவறில்லை.

இன்று ஜம்மென்று ஆன்லைன் வர்த்தக வலைத்தளங்கள் மூலம் சீட்டை பதிவு செய்து படம் பார்த்து விடலாம். நீங்கள் சற்று பொறுமையாக இருந்தால். அவசரமாக முதல் நாளே பார்த்து விட வேண்டும் என்று நினைத்தால் ஏதேனும் தியேட்டர் உரிமையாளரை குறி வைத்து நட்பு பாராட்டுவது நல்லது. அதுவும் முடியாதென்றால் கவுண்ட்டரில் உள்ள ஆள் யாரென்று பார்த்து அவரை தொடர்ந்து சென்று நட்பு வளருங்கள்.

இனி நீங்கள் பிளாக்கில் டிக்கட் வாங்கினாலும் அது கூவநதிக் கரையோர குப்பத்தில் இருக்கும் ஒரு குடிசை வீட்டுக்கு போய் சேரப்போவதில்லை. அது தியேட்டர் முதலாளியின் கறுப்புக்கணக்குக்கோ இல்லை மாமூல் வாங்கி செல்லும் ஒரு போலீசின் பாக்கேட்டுக்கோ தான் போகப்போகிறது. ஏன் கொடுக்க வேண்டும்? பொறுமையாய் பாருங்கள். மிகவும் அவசரம் இல்லையென்று சற்று பொறுத்தால் தீபாவளியோ பொங்கலோ இல்லை ஏதோ ஒரு பண்டிகைக்கோ ‘உங்கள் தொலைக்காட்சியில் முதல் முறையாக’ என்று போட்டு விடுவார்கள். காசும் மிச்சம். பாவமும் சேராது.

பிளாக்கில் டிக்கட் விற்பது அவமானம் அல்ல. அது பெருமை. கடன் வாங்கி முதல் போட்டு முதல் போட்ட அரைமணி நேரத்துள் போலீசிடம் பிடிபடாமல் அதை லாபத்துடன் மீட்டெடுத்து கடன் அடைத்து மிஞ்சிய காசில் குவார்டரோ இல்லை சுண்டக்கஞ்சியோ குடித்து துணைக்கு மீன் கடித்து மிச்சக் காசை மறுபடி முதலாய் போடுவதென்றால் சும்மாவா? எவனும் செய்ய முடியாது. முடிந்தால் செய்து பாருங்கள். ஒரு இனம் அழியாமல் மிஞ்சும்.

தாலாட்டு கேட்காத பேரிங்கு யாரு

தலப்பாகட்டி பிரியாணி தெரியுமா? இது அதுவல்ல. இது தாலாட்டு பற்றியது. தாலாட்டு என்றால் குழந்தையையோ குழந்தை மனமுடைய என்னைப் போன்ற பெரிய குழந்தையையோ தூங்க வைக்க அம்மாக்களோ இல்லை என்னை போன்ற அப்பாக்களோ பாடும் ஒரு பாடல். தமிழ் விக்கிஷனரியில் பார்த்து சரியான விளக்கம் அளிக்க மனம் ஒப்பவில்லை. ஏனெனில் நீங்கள் எப்படியும் நான் எழுதிய மேற்கூறிய விளக்கத்தை கூகிளில் சரி பார்ப்பீர்கள் அல்லவா?

தாலாட்டு பாடுவது ஒரு கலை. எல்லாரும் தாலாட்டு பாடிவிட முடியாது. தாலாட்டு பாட மிக முக்கியமான தகுதி ஒன்று உண்டு. நீங்கள் அப்பாவாகவோ இல்லை அம்மாவாகவோ இருக்க வேண்டும் என்பதல்ல. உங்கள் காந்தக்குரலில் சிக்குண்டு அந்த குழந்தை உறங்க வேண்டும். கட்டைக்குரலில் தாலாட்டுப் பாடி குழந்தை தொட்டிலில் இருந்து இறங்கி ஓடுமாறு செய்தீர்களானால் தாலாட்டு பாடும் தகுதியை நீங்கள் இழந்தவர் ஆவீர்கள்.

நான் உயிர் வாழ்வதற்கு கோழிக்குழம்பு எவ்வளவு அவசியமாகிறதோ அவ்வளவு அவசியம் குழந்தையின் தூக்கத்திற்கு தாலாட்டு. கோழிக்குழம்பின் ருசி அறிந்து அடங்கும் பசி போல இனிமையான தாலாட்டு கேட்டு அடங்கும் குழந்தையின் அழுகை. தாலாட்டு பாடினால் குழந்தை மட்டும் தான் தூங்கும் என்பதல்ல. நானும் தூங்குவேன். நீங்கதான் சார் அந்த குழந்தையே என்று வியப்போர்க்கு – நான் குழந்தையல்ல.

பிறந்த குழந்தைக்கு தாலாட்டு பாடி உறங்க வைக்கும் பழக்கம் இன்று சிறிது சிறிதாக குறைந்து வருகிறது. எனக்கு என் அம்மா பாடிய தாலாட்டு ஞாபகம் இல்லை. அவ்வளவு சிறிய பிள்ளையாக இருக்கும் போது அதை எப்படி ஞாபகம் வைத்துக் கொள்ள முடியும். இன்று என் பிள்ளைக்கு தாலாட்டு பாட வேண்டும் என்று ஆசை. ஆனால் நான் தகுதி இழந்தவன் ஆகிறேன். என் கட்டைக்குரல் கேட்டால் குழந்தை என்னை கட்டையால் அடித்து விரட்டியே விடுவான்.

அவன் அம்மாவை (என் மனைவி) பாட சொன்னேன். அவளுக்கு தாலாட்டு பாட தெரியவில்லை. சிறுத்தை படத்தில் வரும் ஆராரோ ஆரிரரோ என்னும் தாலாட்டை அவளது அலைபேசியில் ஓட விட்டு தூங்க வைக்கிறாள் குழந்தையை. அவ்வளவு செய்கிறாளே. மகிழ்ச்சி. அவள் அந்த பாட்டை பாட விட்டால் முதலில் தூங்குவது நானே. இவ்வளவு கஷ்டப்படுகிறாளே என்று கூகிளில் தாலாட்டு என்று தேடித் பார்த்தேன். அனைத்தும் சினிமா பாடல்களே. சில இடங்களில் சில கிடைத்தாலும் அந்த ஆராரோ ஆரிராரோ கேட்டால் தான் தூங்குகிறான் பிள்ளை.

தாலாட்டு ரொம்ப முக்கியம். நாம் அதை ஒரு வலைப்பதிவில் சேர்த்து வைக்க வேண்டும். வருங்கால அப்பன்களுக்கு அது ரொம்பவும் தேவைப்படும். தாலாட்டு பாடல்கள் கிடைக்காமல் நான் தவித்த தவிப்பு வேறு எந்த அப்பனுக்கும் வரக் கூடாது என்று நான் அந்த ஆண்டவனை வேண்டிக்கொள்கிறேன். என்னைப்போல் கஷ்டம் அறிந்த அப்பன்கள் இதற்கு முன் இதை செய்திருக்கலாம். செய்யாமல் போய் விட்டனர். தாலாட்டுப் பாடல்களின் சிறப்பை பல இடங்களில் சிறப்பாக புரிய வைத்துள்ளனர் சான்றோர். கீழ்க்காணும் கவிதையில் அதன் சிறப்பை தெளிவாய் காணலாம்.

தாலாட்டு கேட்காத பேரிங்கு யாரு
தாயாரின் தாலாட்டு போல் வேறு ஏது
பாட்டுக்கு நான் அடிமை – அந்த
பாட்டுக்கு நான் அடிமை
தாய் போலே இங்கு வேறாரு – நம்
தாய் போலே இங்கு வேறாரு

தாலாட்டு கேட்காத பேரிங்கு யாரு
தாயாரின் தாலாட்டு போல் வேறு ஏது
பாட்டுக்கு நான் அடிமை – அந்த
பாட்டுக்கு நான் அடிமை

ஆவாரங் காடெல்லாம் நீரோடும் தோப்பெல்லாம்
யாராரு வேலை செய்வதாரு
பூவாரம் கேட்டானா பொன்னாரம் கேட்டானா
சோறுக்கு வேண்டி நிக்கும் பேரு
பொன் மின்ன வெள்ளி மின்ன வைரங்கள் மின்ன
தொழிலாளி கைகள் படத்தான் வேண்டும்
தாய் உண்ண சேய்யும் உண்ண நாமென்றும் உண்ண
விவசாயி தான் உழைக்க வேண்டும்
ஏழை அவர் பாடு அது காற்றோடு போயாச்சு

ஏரோட்டி போனாலே எல்லோர்க்கும் சோறு
சோற்கேட்டு போவானே அவன் பாடும் பாட்டு
பாட்டுக்கு நான் அடிமை – அந்த
பாட்டுக்கு நான் அடிமை….

நாடாலும் பேரென்ன மாடோட்டும் பேரென்ன
யாராரு உன்னை பெத்ததாரு
விஞ்ஞானி ஆனாலும் மெஞ்ஞானி ஆனாலும்
தாய்தானே பெத்து போட்டா கூறு
பகலென்ன இரவும் என்ன என்றென்றும் இங்கே
ஆணுக்கு பெண்ணின் துணை வேணும்
வெயிலென்ன மழையும் என்ன காலங்கள் தோறும்
அன்புக்கு தாயும் இங்கு வேணும்
தாய்தான் படும் பாடு அதை உணர்வாயே கண்மணி

தாலாட்டு கேட்காத பேரிங்கு யாரு
தாயாரின் தாலாட்டு போல் வேறு ஏது
பாட்டுக்கு நான் அடிமை – அந்த
பாட்டுக்கு நான் அடிமை
தாய் போலே இங்கு வேறாரு – நம்
தாய் போலே இங்கு வேறாரு.

பின்குறிப்பு: உங்களுக்கு வட நாட்டு பாடல்கள் வேண்டுமெனில் பாம்பே ஜெயஸ்ரீ பாடிய வாத்சல்யம் என்னும் ஆல்பம் இணையத்தில் கிடைக்கிறது. மேலும் ஆங்கில குழந்தையாய் உங்கள் குழந்தையை வளர்க்க வேண்டிய நிர்பந்தத்திற்கு நீங்கள் உட்பட்டிருப்பின் கூகிளில் “Lullaby” என்று தேடவும். நிறைய தரவிறக்கலாம்.

குடியின்றி அமையாது உலகடா!

குடி என்ற சொல் சிலருக்கு நடுக்கத்தைக் கொடுக்கும். சிலருக்கு நடுக்கத்தைத் தடுக்கும். நான் குடிப்பேனா குடிக்க மாட்டேனா என்பதை விட குடியை பற்றிய எனது பார்வை எத்தகையது என்று பார்த்தல் நலம். சில நேரங்களில் குடி உதவுவது போல் அண்ணன் தம்பி கூட உதவ மாட்டார்கள் என்பது நான் கண்ட நிதர்சனம். மேலும் நமது கொள்ளளவு அறிந்து அதற்குட்பட்டு குடிப்பது என்பது பெரிய தவறொன்றும் இல்லை என்பது என் தாழ்மையான கருத்து.

பண்டைய காலம் தொட்டே, நம் மக்களும் சரி பிற இன மக்களும் சரி, போதை தரும் பானங்களை உண்டே வந்துள்ளனர். அது எத்தகைய பானம் என்பது அவர்களது காலத்தை பொறுத்து அவர்களது கலாசாரத்தை பொறுத்து மாறுபடும். எத்தகைய கலாசாரத்திலும் மதுவும் குடியும் சார்ந்த பழக்கவழக்கங்கள் தொன்றுதொட்டு புழங்கி வந்ததை நாம் வரலாற்றின் வாயிலாக காணலாம்.

சீனர்கள் கி.மு. 7000ல் சாராயம் வாற்றிய ஆதாரம் ஜியாகு மாவட்டத்தில் கண்டு பிடிக்கப்பட்ட சில ஒயின் சாடிகளே. இந்தியாவில் இருந்த சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தில் சுரா என்ற பானம் பருகப்பட்டதின் ஆதாரம் நம் வரலாற்றில் உண்டு. அரிசி, கோதுமை, கரும்பு, மற்றும் திராட்சையில் செய்யப்பட்ட இந்த பானம் உழைக்கும் வர்க்கத்திற்கும் போர்வீரர்களுக்கும் மிக பிரியமானதை இருந்ததை நாம் அறிகிறோம். மது அருந்துதல் தொன்றுதொட்டு நம்மிடையே இருந்து வந்த போதிலும், நடுவில் வந்த ஜைன, புத்த மதங்கள் பறைசாற்றிய ஒழுக்க நெறிகளுடன் போட்டியிட்டு தழைக்கவே நம் சமயங்கள் கள்ளுண்ணாமையை ஒரு ஒழுக்க நெறியாக கொண்டன.

கள்ளுக்கு பல பெயர்கள் உண்டு – அரியல், தேறல், மது, தோப்பி என. ஆதித்தமிழரின் பானமான கள் பனை, தென்னை, ஈச்ச மரங்களில் இருந்து உற்பத்தி செய்யப்படுகிறது. பாளையை சிறிது கீறி விட்டு அதனை சுற்றி கலயம் ஒன்றை பொருத்தி மாலையோ இல்லை காலையோ இறக்கினால் அது கள்ளாகும். அந்த கலயத்தினுள் சிறிது சுண்ணாம்பை தடவி காயை சுற்றி கட்டினால் அது பதநீராகும். சோற்று வடிநீரை மூன்று முதல் நான்கு நாட்கள் புளிக்க வைத்து குடித்த காலமும் நம் வரலாற்றில் இருந்தது. கார் அரிசியில் நீருற்றி அடுத்த நாள் காலையில் நீராகாரமாய் அந்த நீரை உண்பது வண்டல் மண் வழக்கம். உழைப்பாளி வர்க்கம் அந்த சாறை நாள்பட வடித்து குடிக்கும்போது அது புளிப்பு சுவையுடன் சிறிது போதையை தருகிறது. சில நாட்களுக்கு பிறகு அந்த கார் அரிசிச் சோற்றை மீன்குழம்புடன் சேர்த்து உண்பார்கள். பண்டைய தமிழ் மக்கள் எத்தகைய மதுவை உட்கொண்டார்கள் என்று தெரியாது. ஆனால் இன்று மானம் கேட்டு போய் டாஸ்மாக் முன் நின்று உள்சென்று சாக்கடைக்கு நடுவே குடிக்கும் நிலைக்கு நம் தமிழ் சமுதாயம் தள்ளப்பட்டுள்ளது.

மேற்கத்திய நாடுகளில் மது உண்பது ஒரு வாழ்க்கை முறையாக, கலையாக கருதப்படுகிறது. உலகில் உள்ள மிக வீரியமான பானங்களில் இந்தியரின் எந்த ஒரு பானமும் முதல் பத்து இடங்களில் இடம்பெறவில்லை. உலகில் உள்ள ஒவ்வொரு நாடும் அவரவர் நாட்டு பானத்தை சிறப்பு செய்தே வருகின்றன. கீழ்க்காணும் சில மதுவகைகள் அவ்வாறே சிறப்பு செய்யப்பட்டவை ஆகும்.

கொரியாவின் சொஜூ – வோட்காவை போல் சுவையுடையது. பதிமூன்றாம் நூற்றாண்டில் மங்கோலியர்கள் மூலமாக கொரியாவிற்கு பரவிய சாராயவார்த்தல் முறைகளால் அரிசியில் இருந்து வார்க்கப்பட்ட மதுவகை இது. இதன் சிறப்பு – உலகில் மிக அதிக அளவில் விற்பனையாகும் மது இதுவே.

செக் நாட்டின் அப்சிந்தே – உலகின் மிகவும் வீரியமான மது வகை. ஆர்ட்டிமீசியா அப்சிந்தியம் என்ற செடியின் இலைகளில் இருந்து வார்க்கப்பட்ட மது வகை இது. பச்சை தேவதை என்று அழைக்கப்படும் அப்சிந்தேவில் மதுசாரம் 75 சதவீகிதமாகும். உலகின் புகழ்பெற்ற சில ஓவியர்கள், கவிஞர்கள் அப்சிந்தே குடிப்பவர்களாய் இருந்ததை நாம் வரலாற்றின் வழி அறியலாம்.

ஜப்பானின் சாக்கே – அரிசியில் வார்க்கப்படும் ஒருவகை மது. ஜப்பானின் கலாசாரத்தோடு பிணைந்து இருக்கும் மதுவகை சாக்கே. இனிப்பாய் ஒயினைப்போல் இருக்கும் சாக்கேவில் மதுசாரம் வெறும் 20 சதவீகிதமாகும். கி.பி. 712ல் இருந்து சாக்கே பற்றிய குறிப்புகள் ஜப்பானிய வரலாற்றில் காணப்படுகின்றன.

மெக்ஸிகோவின் தெகிலா – இல்லை. ஷகிலா இல்லை. தெகிலா. மெக்ஸிகோவின் மிகவும் புகழ்பெற்ற மதுவகை. உலகில் பல பாகங்களில் பருகப்படும் இப்பானம் ஒரு கள்ளிச்செடியில் இருந்து உருவாக்கப்படுகிறது. தெகிலா உருவாக்கத்தில் மெக்ஸிகோவிற்கு தனி உரிமை வழங்கப்பட்டுள்ளது. வேறு எந்த நாடும் தெகிலா என்ற பெயரில் இந்த கள்ளிச்செடி சாராயத்தை வார்க்க அனுமதி இல்லை. அது மெக்ஸிகோவிற்கே உரித்தானது. 40 சதவீகிதம் மதுசாரம் உள்ளது.

ரஷ்யாவின் வோட்கா – ஒன்றும் பெரிதாக இல்லை. உலகின் எந்த மூலையிலும் கிடைக்கக்கூடிய ஒரு பானம். எத்தனாலுடன் தண்ணீர் சேர்த்தால் வோட்கா தயார். ரஷ்யாவில் அருந்தப்படும் மதுவில் 99 சதவீகிதம் வோட்காவாகும். இதன் மதுசாரம் 40 சதவீகிதமாகும். வோட்காவை முதன்முதலில் காய்ச்சிய காலம் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டு. 1174ல் முதல் சாராய வடிசாலை உருவாக்கப்பட்டது.

பிரேசிலின் கஷாஹ்சா – பிரேசிலின் ரம். நான்கு நூற்றாண்டுகளாக பிரேசில் மக்களின் மிகப் பிரியமான பானம். 48 முதல் 50 சதவிகிதம் மதுசாரம் கொண்டது. கரும்பில் இருந்து தயாரிக்கப்படும் இந்த மது, கிட்டத்தட்ட இரண்டாயிரம் பெயர்களைக் கொண்டு அழைக்கப்படுகிறது.

உலகெங்கும் உள்ள நாடுகளில் அவரவர் நாட்டு பானத்தை மதித்து வருகையில் நமது நாட்டில் மட்டும் நம் நாட்டு பானமான கள்ளை எதிர்த்து வருவது ஏனோ? கேரளாவில் கள்ளுக்கடைகள் சாலைக்கு சாலை அருமையான கள்ளை வெறும் 40 ரூபாய்க்கு தருகையில் தமிழ் நாட்டில் கள் இறக்குவதும் அதை அருந்துவதும் எங்கனம் குற்றமாகும்? எனக்கு உள்ள மிகப்பெரிய வருத்தம் என்னவெனில் கள்ளுக்கடைகள் மிகுந்து இருக்கும் கேரளாவிலும் கூட்டம் கள்ளுக்கடைகள் முன் இல்லாமல் மதுக்கடைகள் முன் நிற்பதே.

ஒரு மரத்துக் கள் ஒரு மண்டலம் என்பது மருந்து.

ஒரு கலயம் கள் என்பது உணவு.

இதற்கு மேலும் கள்ளருமை சொல்ல எனக்கு அவசியம் இல்லை.

தமிழ்நாட்டு அரசின் கள் மற்றும் மது சார்ந்த கொள்கைகள் மிகவும் முரன்பட்டிருப்பதாய் எனக்கு தோன்றுவது ஒன்றும் வியப்பில்லை. சொந்தப் பிள்ளையை தூக்கி எறிந்து விட்டு அந்நியரின் பிள்ளைகளை ஊட்டி வளர்க்கும் பாராமுகம் கொண்ட தாயாய் எனக்கு தமிழக அரசு தோன்றுகிறது. கள் இறக்கி வாழ்ந்து வந்த சமூகம் இன்று மதுவை உள்ளிறக்கி நாசம் போவது இந்த அரசு அறிந்த ஒன்றல்லவா? இன்றும் ஆங்காங்கே திருட்டுத்தனமாய் கிடைக்கும் கள்ளை குடித்து விட்டு யாரும் யாருக்கும் எந்த தீங்கும் இழைப்பதில்லை. ஆனால் IMFL குடித்து விட்டு இந்த நாட்டின் குடிமக்கள் செய்யும் காரியங்களை தினமும் செய்தித்தாளில் படிக்கையில் ஏன் இந்த மானங்கெட்ட பிழைப்பு என்று கேட்கவே தோன்றுகிறது.

ஒன்று கள் இறக்க அனுமதி தாருங்கள். இல்லை பூரண மதுவிலக்கை கொண்டு வாருங்கள். நியாயம் அனைத்து வகை பானங்களுக்கும் பொதுவானதாகவே இருக்கட்டும்.

பி.கு: நாஞ்சில் நாடனின் “உண்ணற்க கள்ளை" படித்த பாதிப்பில் எழுதியது. மறுபடி அதை வாசிப்பது போலிருந்தால் பொறுத்தருள்க.