சென்னை – வரலாற்றின் உள்ளே

சென்னை. பெயரை கேட்டவுடனே நினைவுக்கு வருவது வெயில். ஒரு காலத்தில் சுற்றிலும் மரங்களோடு நதிகள் சூழ்ந்த கிராமமாய் இருந்த சென்னை இன்று அந்த அடையாளத்தை தொலைத்து நிற்கிறது. சென்னையின் வரலாற்றை தேடிப் படிக்கும் எனக்கு இந்த நாளில் அதை பிறரோடும் பகிரத் தோன்றியது.

ஆங்கிலத்தில் எளிதாய் எழுதி விட்டேன் (Copy paste). சுட்டி இங்கே – Chennai Day – A journey into the history.

இதை தமிழாக்கம் செய்வது சுலபமில்லையே. ஆயினும் ஒரு சிறு சுருக்கமான முயற்சி. Smile

About the origins of Madras:

சென்னையின் ஸ்தல வரலாறு:

திரு.பிரான்சிஸ் டே தான் சென்னை உருவாக இருந்த காரணகர்த்தா. அவர் வந்து சேர்ந்த போது திருவல்லிக்கேணி நதி என்று அழைக்கப்பட்ட கூவம் நதி படகு போக்குவரத்துக்கு ஏதுவாய் இருந்தது. மழைக்காலத்தில் அதைப் பார்த்த டே அது எப்போதும் தண்ணீரோடு இருக்கும் என்று நம்பி ஏமாந்து போனதில் வியப்பில்லை. சந்திரகிரி நாயக்க மன்னரோடு அவர் மேற்கொண்ட பேச்சுவார்த்தை வெற்றியடைந்தது. காட்பாடியில் இருந்து குடுர் வரை செல்லும் ரயில் பாதையில் வரும் சந்திரகிரி ரயில் நிலையத்தில் இருந்து இரண்டு கல் தொலைவில் இருந்த ராஜாமகாலில் இந்த மன்னர் டேவிற்கு சென்னையை தாரை வார்த்தார்.

புனித ஜார்ஜ் கோட்டை:

ஆரம்ப காலத்தில் இருந்தே இந்த கட்டிடம் புனித ஜார்ஜ் கோட்டை என்றே அழைக்கப்பட்டு வந்தாலும், கோட்டை சுவர் உருவானது பல ஆண்டுகள் கழித்துத்தான். மைசூர் வீரர்கள் தாக்குதலுக்கு பயந்தே பீரங்கிகள் வைக்கப்பட்டு கோட்டை சுவர் பிற்காலத்தில் எழுப்பப்பட்டது.

1746ல் பிரெஞ்சு படையின் தாக்குதலுக்கு பின், ஆங்கிலேயர்கள் அனைவரும் புதுச்சேரியில் சிறை வைக்கப்பட்டனர். சென்னையில் பிரெஞ்சுக் கொடி பறந்தது. போரின் பின்னான சமாதான உடன்படிக்கையில் சென்னை மீண்டும் ஆங்கிலேயர் வசம் வந்தது. பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து மற்றொரு பிரெஞ்சு தாக்குதல் வெற்றிகரமாய் முறியடிக்கப்பட்டது.

மிகவும் சிறியதாய் இருந்த புனித ஜார்ஜ் கோட்டை, அதை சுற்றியுள்ள வொயிட் டவுன் பெரிதானதால், நிஜமான கோட்டையாக மாற்றப்பட்டது. முதலில் கட்டப்பட்ட சிறிய கோட்டை சுவர் இடிக்கப்பட்டது.

வொயிட் டவுன், ப்ளாக் டவுன், ஆர்மீனியன் தெரு:

புனித ஜார்ஜ் கோட்டைக்கு வெளியே உருவான இரு துணையிடங்கள் வொயிட் டவுன் என்றும் பிளாக் டவுன் என்றும் அழைக்கப்பட்டன. தற்போதைய ஜார்ஜ் கோட்டையின் எல்லைகள் தான் அந்த காலத்தில் வொயிட் டவுனின் எல்லையாய் இருந்தன. நீதிமன்றம், சட்டக்கல்லூரி, மற்றும் இவற்றின் இடையே இருக்கும் காலி இடம் – இவை மூன்றும் சேர்ந்து தான் பிளாக் டவுன் என்று அழைக்கப்பட்டது. வொயிட் டவுன் கிறிஸ்டியன் டவுன் என்றும் அழைக்கப்பட்டது. வொயிட் டவுனின் பிரதானமாய் ஆங்கிலேயர், போர்த்துகீசியர், மற்றும் ஐரோப்பியர்கள் வசித்தனர். ப்ளாக் டவுனில் பெரும்பான்மை மக்கள் தெலுகு மக்களாய் இருந்தனர்.

ஆர்மீனியரை புதைக்கும் இடமே இப்போது ஆர்மீனியன் தெரு என்று அழைக்கப்படுகிறது. வியாபாரத்தில் சிறந்து விளங்கிய ஆர்மீனியர்கள் ஆங்கிலேயர் வருகைக்கு முன்னரே சென்னையில் தங்கி வர்த்தகத்தில் ஈடுபட்டு வந்தனர். பீட்டர் அஸ்கான் என்ற ஆர்மீனிய வணிகர் நாற்பதாண்டு காலம் சென்னையில் தங்கி 1751ல் மரணமடைந்தார். இவர்தான் சைதாப்பேட்டையில் மார்மலாங் பாலத்தையும் புனித தோமையர் மலையில் மேலே செல்லும் படிக்கட்டுகளையும் கட்டியவர். இவரது கல்லறையை இன்றும் வேப்பேரியில் உள்ள புனித மத்தியாஸ் தேவாலயத்தில் காணலாம்.

பி.கு: மார்மலாங் பாலம் எதுவென்று யோசிக்கிறீர்களா? இன்று மறைமலை அடிகள் பாலம் என்று அழைக்கப்படும் அடையாற்றின் வடக்கு கரையை தென்கரையோடு இணைக்கிறது. அதில் உள்ள கல்வெட்டில் பீட்டர் அஸ்கானின் பெயரை காணலாம்.

வால்டாக்ஸ் ரோடும் சால்ட் கொட்டாயும்:

சென்னையை பிரெஞ்சு ஆதிக்கத்தில் இருந்து மீட்ட பிறகு, பிளாக் டவுனின் பாதுகாப்பு குறித்து கேள்வி எழும்பியது. ஆங்கிலேயர் பிளாக் டவுனின் பாதுகாப்பிற்கு சுவர் அமைக்க வேண்டும் என்றும் அதற்கான செலவை பிளாக் டவுன்வாசிகளே பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்றும் முடிவு செய்தனர். ஆகையால் அதற்கு ஒரு அலுவலகம் அமைத்து சுவர் வரியாக பணம் வசூலிக்கப்பட்டது. அந்த தெருவே இன்று வால்டாக்ஸ் ரோடு என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது சென்ட்ரல் ரயில் நிலையத்தில் இருந்து சால்ட் கோட்டார் வரை நீண்டிருந்தது. சால்ட்கொட்டாய் என்னும் பெயர் காரணத்தை ஜாக்கி சேகர் அவரது பதிவில் அருமையாய் விளக்கி இருக்கிறார். எனக்கு கொஞ்சம் வேலை மிச்சம்.

மேலே படிக்க – சால்ட் கோட்டர்ஸ்.

எலிகு யேல், காலடிபேட்டை, சிந்தாதிரிபேட்டை, நைனியப்ப நாயக்கன் தெரு:

ஜார்ஜ் கோட்டையில் கவர்னராய் இருந்த எலிகு யேல் நெசவாளர் குடும்பங்களை அழைத்து வந்து வீவர்ஸ் தெருவில் தங்க வைத்தார். இந்த தெருவே இன்று நைனியப்ப நாயக்கன் தெரு என்று அழைக்கப்படுகிறது. இருபத்து ஐந்து ஆண்டுகள் கழித்து கவர்னர் காலட் மேலும் சில நெசவாளர்களை அழைத்து வந்து திருவொற்றியூருக்கு அருகே தங்க வைத்தார். அவர் பெயருடன் காலட் பேட்டை என்று வழங்கி வந்த இடம் சற்றே மருவி இன்று காலடிப்பேட்டை என்று வழங்குகிறது. மேலும் தேவை ஏற்பட்டதால் நெசவாளர்களை அழைத்து வந்து வீவர்ஸ் காலனி ஒன்று உருவாக்கப்பட்டது. அதுவே இன்று சிந்தாதிரிபேட்டை என்று விளங்குகிறது.

வண்ணாரப்பேட்டை:

துணி துவைப்பவர்கள் அதிகம் இருந்ததால் அது வாஷர்மேன் பேட்டை என்று அழைக்கப்படவில்லை. ஆங்கிலேயர் அகராதியில் வாஷர்மேன் என்றால் துணிகளுக்கு வெண்மையிடுபவர் என்று ஒரு பொருள் வரும். அதனாலே இதை அவ்வாறு அழைத்தனர்.

போதுமென்று நினைக்கிறேன். இதற்கு மேல் மொழிபெயர்க்க நேரமில்லை. அதைவிட முக்கியமாய் எனக்கு அவ்வளவு பொறுமையோ புலமையோ இல்லை. Smile

நேரமிருந்தால் படியுங்கள். க்ளின் பார்லோ எழுதிய “The Story of Madras.”

இனிய சென்னை தின வாழ்த்துக்கள்.